TILBURG – Na een week waarin onder andere al Omar Souleyman, Health en The War On Drugs hoge ogen gooiden, werd het afgelopen weekend Incubate afgesloten. Een breed en divers aanbod uit de hedendaagse cultuur op even diverse locaties.

Naast een groot binnenprogramma vindt Incubate ook gedeeltelijk plaats in de publieke ruimte. Bij binnenkomst in Tilburg kan dat vrij wel niemand ontgaan. Door de gehele binnenstad klinken pianostukken, gespeeld op de piano’s die voor Play Me I’m Yours over Tilburg en omstreken zijn verspreid.

Hier en daar klinkt applaus op voor iemand die exceptioneel speelt, achter andere piano’s zitten kleine kinderen willekeurig op toetsen te duwen. Dat alles samen brengt wel meteen een gemoedelijke sfeer over de festivalstad. Maar niet alleen de piano’s beheersen het straatbeeld. Ook dans en film zijn op straat te vinden.

In samenwerking met het Brabant Kenniscentrum Kunst en Cultuur presenteert Incubate voor de deur bij 013 films van jonge Brabantse filmmakers. Films die vaak zo boeiend zijn, dat je haast vergeet door te lopen naar het volgende concert.

Overlap

De nadruk ligt echter wel op de concerten, gevarieerd en verspreid over verschillende zalen. Het programma is gelukkig zo in elkaar gedraaid dat er tussen aansluitende acts nauwelijks tot geen overlap is, wat het eenvoudig maakt om een route op persoonlijke voorkeur te creëren.

Maar ook een route op verrassing. En verrassing is er genoeg met een ruime tweehonderd artiesten en bands in drie dagen. Zo zijn er op vrijdag de optredens van Nadja en Austra.

Imponerend

Nadja speelt in een afgeladen Stage01 van 013 een imponerende set donkere dronemetal. Zwaar en gelaagd, maar louterend. Een geheel andere geluid dan de synthpop van Austra.

Dit zestal uit Canada rond de opera geschoolde Katie Stelisman tovert een overtuigende show van jaren tachtig-retropop uit de wijd wapperende mouwen. Dit ondanks dat ze op enkel geleend materiaal moeten spelen.

Kerk

Op zaterdag is het aan het begin van de middag al meteen raak, met de dronesfolk van Natural Snow Building in de Pauluskerk. In een goed uur dompelt het tweetal de kerk onder in een sprankelend bad van gelaagde gitaarpartijen.

Langzaam opbouwend in volume van zacht en klein, naar groots en haast tergend hard. Een exclusieve show van een tweetal dat helaas grossiert in even exclusieve releases.

Overtreffend

Even indrukwekkend is Esben And The Witch iets later in De NWE Vorst. Dit trio trekt een op wave, postrock en industrial gebouwde geluidsmuur op die even duister als bedwelmend is. Maar alles heeft een overtreffende trap, en die vinden we op zaterdag in de vorm van Wooden Shjips.

Met West al verantwoordelijk voor een van de betere platen van 2011, op Incubate zet de psychedelische rockband in een installatie van Wineke Gartz. Met een rij van wachtende voor de deur begint de band om tien uur met een half uur durend intro dat geleidelijk overgaat in een sterke krautrockshow, met voornamelijk werk van West.

Keuzes

Op zondag vallen er nog veel meer keuzes te maken, Man Man of Main, The Fresh And Onlys of Man From The South, Peter Broderick, Rats On Rafts of Lustmord. En ergens tussendoor nog eten. De reacties op straat peilend, lijkt willekeurig welke keuze goed uit te vallen.

Absoluut hoogtepunt is echter Lustmord in de Dommelsch Zaal van 013. In een lange track van een uur brengt de grondlegger van de dark-ambient 013 letterlijk in beweging. Op zijn duistere bastonen trilt de zaal mee terwijl op de achtergrond visuals op toepasselijke wijze de luisteraar mee de hel in trekken.

Beginnend

In zekere mate geldt dat ook voor de afsluiter EMA in de kleine zaal. Beginnend met een van de moeilijkere nummers van Past Life Martyred Saints komt de set wat moeizaam opgang, de mede omdat de zaal mix nog niet geheel op orde is.

De mensen die niet halverwege de show al opzoek gaan naar een gunstige plaats bij The Fall, worden beloond op een indrukwekkende show van een dame waar we de komende jaren nog wel eens veel van kunnen gaan horen. Weliswaar niet de gehele tijd zo broeierig en geladen als de cd, maar wel geladen met potentie.

Status

The Fall, de knallende afsluiter in de Dommelsch Zaal, is de potentie al enkele decennia voorbij. De band, of beter Mark E. Smith, heeft echter wel een grote stempel gedrukt op de muziekgeschiedenis. De begeleidingsband rond Mark E. Smith weet goed om te gaan met deze status. Spelen gedegen, en met vlam.

Maar Mark E. Smith zelf lijkt een verdwaalde einzelganger tussen de andere muzikanten. Goed bij stem, dat wel, zwalkt hij over het podium en soms ook er af. Een optreden dat ergens het midden houdt tussen The Fall zien en de val zien. Geen moment echt slecht, maar ook niet de gehoopte afsluiter van een week en weekend vol hoogtepunten in een stad die daar in op bruist.