AMSTERDAM – Heel constant blijft Beirut om de twee jaar de Amsterdamse Paradiso bezoeken. Zach Condon en zijn begeleiders hebben dit keer een splinternieuw album op zak, The Rip Tide, waarmee een groot gedeelte van de set wordt ingevuld.

Zach Condon is zoals altijd gewapend met een trompet, een ukelele die immer binnen handbereik staat en een diepe prachtstem. Zet daar een tweekoppige blazerssectie bij, een cellist, drummer en accordeonist voor de volle bezetting vanavond. Zowel live als op de nieuwe plaat speelt Beirut erg met dynamiek.

Van verstilde momenten, waarin de muzikanten slechts begeleidend gebruik van hun instrumenten maken (zoals the horen op het nieuwe album The Rip Tide), gaat de muziek naar volle, bombastische passages.

Op die grootse momenten, waarop de volledige blazerssectie en Condon zelf fors en krachtig hun tonen de zaal in blazen, en ook de andere muzikanten wat meer gas geven, is Beirut op zijn best. Dat is goed te horen tijdens Nantes en Sante Fé.

Stroef

Het begin van de set verloopt relatief stroef en de band stoeit hier en daar met wat technische problemen. Veel zekerder en gepassioneerder worden de nummers gespeeld in de tweede helft, waarin ook de publieksfavorieten voorbij komen.

Veel nummers uit de set krijgen een veel betere invulling dan op plaat. Zo is daar Sunday Smile, dat met meer kracht wordt gespeeld, en het bijna walsende After The Curtain, dat vanavond in een dansbare versie ten gehore wordt gebracht.

Gul

De leden van Beirut zijn vanavond in een erg goede bui. En hoewel Condon er in het verleden soms van werd beschuldigd enigszins aangeschoten op de planken te staan, is hij vanavond vooral dankbaar, enthousiast en gul naar het publiek toe.

Als het applaus blijft aanhouden kan ook een tweede toegift niet uitblijven. In zijn eentje speelt Condon de prachtige ukelele-gedreven ballade The Penalty. Een waardige afsluiter van een memorabele avond. Tot over twee jaar maar weer?

Beirut in Paradiso