AMSTERDAM – Hoewel ooit erg innovatief en gedurfd, is ook Primal Scream inmiddels op de golden oldies-tour. In de Amsterdamse popzaal Paradiso komt het album Screamadelica uit 1991 bijna in zijn volledigheid voorbij. Op papier een prima idee, maar hoe klinkt dat live?

Indertijd was Screamadelica een braanbrekende plaat van de Schotse rockband. Acidhouse was twee jaar eerder al een hype die zich manifesteerde in de hitlijsten en in de discotheken. Het was echter mijlenver verwijderd van de toen welig tierende gitaarbandjes. Op Screamadelica kwamen die twee uitersten gebroederlijk samen.

Hiphop, ambient en gospel vormden het cement dat de stijlen bij elkaar hield. Inmiddels is het twintig jaar geleden dat het album uitkwam en derhalve werd Screamadelica eerder dit jaar opnieuw uitgebracht. Maar die plaat live uitvoeren is nog een hele kunst.

Primal Scream brengt het er goed vanaf, met een setlist waar sowieso weinig op af te dingen valt, ook al ontbreken er enkele nummers van het jubilerende album. Frontman Bobby Gillespie vermaakt zich uitstekend, al weet hij dat niet op alle momenten even goed over te brengen.

Quasi-integraal

Zo kent het concert duidelijke pieken en dalen. Opener Movin' On Up, een zeer uitbundige versie van Higher Than The Sun en het hypnotiserende Don't Fight It, Feel It blijken de hoogtepunten van deze quasi-integrale opvoering.

In het midden dreigt de show behoorlijk in te kakken, maar dit wordt voorkomen door degelijke uitvoeringen van de twee topstukken op het album; hitsingle Loaded en acid-anthem Come Together. Paradiso verandert heel even in de Hacienda.

Toepasselijk

Het zou toepasselijk zijn wanneer Primal Scream tijdens de toegift van deze show de Dixie-Narco EP (die kort na Screamadelica verscheen) in zijn volledigheid zou spelen, maar kiest in plaats daarvan voor de latere nummers Country Girl, Jailbird en Rocks. Dit tot grote vreugde van het publiek, overigens.

Deze nummers lijken beter uit de verf te komen dan die van Screamadelica. Nu is dat ook een typische studioplaat, dus om dat live te spelen is sowieso al ambitieus. Desalniettemin een goed concert van de soms grillige band – los van het knetterharde geluid.

Primal Scream in Paradiso