AMSTERDAM - Het eerste album Whatever People Say I Am, That's What I'm Not is nog steeds het best verkopende debuutalbum in het Verenigd Koninkrijk ooit. Vijf jaar en drie platen later, groeit Arctic Monkeys echter nog steeds.

De band uit het Engelse Sheffield wordt in 2005 ongekend populair nadat een kleine schare fans diens muziek via het internet verspreidt. Een jaar later neemt de band zijn debuutalbum op, met nummers die ook al op eerdere demo's stonden. In 2007 brengen zanger Alex Turner en zijn band Favourite Worst Nightmare uit.

"Dat tweede album was echt een heel ander verhaal", zegt Turner. "Voor de eerste plaat hadden we alle nummers al. Nu moesten we weer gaan schrijven." Een belangrijke groeistap voor Turner is de samenwerking met Miles Kane van The Rascals.

Samen brengen ze in 2008 onder de naam The Last Shadow Puppets het album The Age Of The Understatement uit, dat niet alleen muzikaal een breuk vormt met het werk van de Monkeys. "Het was belangrijk voor mij om met een andere songwriter te werken", benadrukt Turner.

"Kane introduceerde me tot een andere, meer traditionele manier van liedjes schrijven." Die les neemt hij mee naar volgende platen. "Ik schreef eerst liedjes los van elkaar, maar hij leerde me dat elk liedje dat je schrijft tot de volgende leidt", zeg Turner. "Alles dat ik na The Age of The Understatement schreef, was door die gedachte beïnvloed."

Die wijsheid past hij toe op Humbug, dat geproduceerd wordt door Josh Homme van Queens Of The Stone Age in 2009. Dat album klinkt veel psychedelischer dan de vorige twee en werd minder goed ontvangen. "Met Humbug hebben we niet op safe gespeeld", zegt bassist Nick O'Mally.

Identiteit

Dat had ook voordelen voor de band. "Door dit album kwamen we erachter dat het niet uitmaakt met wie je werkt en welke kant je opgaat. Onze identiteit krijgen we doordat we met zijn vieren muziek maken."

Vijf jaar na het debuut ligt nu het vierde album Suck It And See uitgebracht. De tweede single van die plaat, The Hellcat Spangled Shalalala, noemt Turner “een blauwdruk” voor de rest van de plaat. "De rest van de liedjes volgen dat voorbeeld qua gitaargeluid", aldus Turner.