WEERT - De derde en laatste dag van Bospop gaat gepaard met een hoop gitaargeweld. Niet alleen progmetalband Dream Theater, maar ook Triggerfinger, Thin Lizzy en supergroep Black Country Communion laten van zich horen.

Bospop wordt zondagochtend om 11.45 uur al wakker geschud door de Nederlandse heavy metalformatie Vanderbuyst, die alle clichés uit het genre samenvoegt. Zangeres Malina Moye geldt als de Beyoncé van de funkrock, met covers van Jimi Hendrix en Parliament.

Rootsrock en blues zijn in goede handen bij Stefan Schill en The Juke Joints. De Nederlandse Schill is een talentvolle zanger en gitarist, die veel van zijn oudere collega's naar de kroon steekt. Toch klinkt hij veel moderner dat de erg authentieke Juke Joints. (PO)

Jimmy Barnes

In de jaren zeventig was Jimmy Barnes de frontman van de Australische band Cold Chisel, dat internationaal nauwelijks voet aan de grond kreeg. Nog geen maand na het uit elkaar vallen van de band was Barnes al bezig met zijn eerste soloalbum, Bodyswerve.

Op Bospop brengt Barnes veel solomateriaal ten gehore van latere datum. De Australische brulboei, die overigens wordt bijgestaan door een voortreffelijke begeleidingsband, laat op Bospop blijken dat hij nog steeds niet onder doet voor zijn Europese en Amerikaanse collega's. (PO)

Triggerfinger

Het Belgische Triggerfinger is een graag geziene gast in Nederland en doet met de regelmaat van de klok onze festivals aan. Tijdens de recente 5 mei-viering vierden de Belgen nog op diverse bevrijdingsfestivals de bevrijding met ons mee, waarbij ze in Wageningen zelfs de hoofdact waren.

De smerige, stampende hardrock slaat ook op Bospop weer aan. Zelfs mensen die niet eens van harde rockmuziek houden, kunnen wat met de muziek. En dat terwijl normaal gesproken dit soort muziek alleen in rokerige zaaltjes gewaardeerd wordt. Zanger en gitarist Ruben Block krijgt de handjes dan ook makkelijk tot aan de geluidstent in de lucht met zijn gehijg en gekrijs. (RH)

Thin Lizzy

Al jaren treed Thin Lizzy op als tribute van de overleden bandleider Phill Lynnot (1986), met gitarist John Sykes als frontman. Sykes gaf er in 2009 de brui aan. Sindsdien bestaat de Ierse band uit zes leden, waarvan twee van de oorspronkelijke line-up. Gitarist Scott Gorham deed altijd al mee, maar nu is ook drummer Brain Downey opgetrommeld. De rest heeft weinig tot niks met de band van vroeger meer te maken.

Muzikaal staat de band als een huis en klassiekers als Rosalie en Boys Are Back In Town gaan er bij het publiek goed in. Maar het blijft een vreemd gezicht dat een tributeband gewoon onder de originele naam opereert. Bovendien wordt er regelmatig een derde gitaar bij aangehaald, terwijl Lizzy dé twingitaarband bij uitstek is. Het heeft geen toegevoegde waarde, behalve de extra akoestische gitaar tijdens Whiskey In The Jar. (RH)

Black Country Communion

De band bestaat nog maar amper anderhalf jaar en Black Country Communion vond het nu wel eens het tijd voor een Nederlands livedebuut en dat meteen al hoog op de bill. De meeste bandleden hebben hun sporen al ruimschoots verdiend, zoals bassist en zanger Glenn Hughes bij Deep Purple in de jaren zeventig en meestergitarist Joe Bonamassa. Die laatste heeft echter vooral succes in het heden.

Live komen de nummers ontzettend sterk over en door het muzikale vakmanschap speelt de band al gauw een gewonnen wedstrijd. Het contrast tussen Hughes en Bonamassa is wel groot: de laatste doet zeer bescheiden zijn ding, terwijl Hughes, voor het eerst sinds zijn Deep Purple-jaren voor een groot publiek, in zijn eigen wereldje lijkt te leven. (RH)

Dream Theater

Na al het (blues)rockgeweld van de dag, lijkt de progressieve metal van Dream Theater wat misplaatst. De meeste bands van de dag zorgden voor vrolijke rock-'n'-roll-feestjes. Maar eigenlijk is het wel goed zo, want na een lange dag is iedereen moe maar voldaan en wil men toch liever gewoon luisteren. En dat doet het publiek ook, lekker op z'n Hollands met de armpjes over elkaar, óók tijdens de heftigere passages.

Technische problemen (iets met kabels) zorgen voor een rommelige start en de band is zichtbaar geïrriteerd. Logisch, dit is eerste Nederlandse optreden met nieuwe drummer Mike Mangini, die oerlid Mike Portnoy vervangt. Dan moet alles goed gaan natuurlijk. Dat ging het gelukkig verder ook en een geslaagde, gevarieerde set met de pakkende en meer uitdagende nummers uit Dream Theaters oeuvre volgde. Een afsluiting in stijl. (RH)