ROTTERDAM – Prince heeft zaterdag zijn eerste show achter de kiezen op North Sea Jazz en een nieuwe vracht talentvolle artiesten staan te popelen om hun stempel te drukken op het festival, waaronder Selah Sue, Sergio Mendes en Roy Ayers.

Bekijk alle lezersfoto's van North Sea Jazz op NUfoto

In tegenstelling tot de openingsdag is dag twee van North Sea Jazz gezegend met helder blauwe lucht en veel zon. De festivalbezoekers krijgen zelfs de kans het zonnige plaatje aan te vullen met een Braziliaans tintje, want bossanovagrootmeester Sergio Mendes staat op het programma.

Bij het maken van de podiumindeling is helaas geen rekening gehouden met de exotische achtergrond van meneer Mendes. Teleurstellend realiseren de bossanovaliefhebbers zich dat het optreden van Sergio Mendes gepland staat in festivalhal de Nile; een kille, metalen fabriekshal waar licht enkel passeert als het van kunstmatige aard is.

Op dag twee grijpen ook vele artiesten de kans om hun favoriete muzikanten te zien optreden. Zo staan de heren van de Australische soul band Electric Wire Hustle volop te genieten bij de performance van Roy Ayers en maakt Ntjam Rosie ruimte in haar agenda om latinjazzartiest João Bosco op het podium te bewonderen.

Sergio Mendes

Bij het zien en horen van Sergio Mendes en zijn band is het vooral van belang dat je weet wat de gedachtegang is achter deze stroming. Het gaat bij bossanova namelijk niet om de stijl, maar om het gevoel. Het heeft iets warms en onschuldig over zich heen. Met behulp van een handjevol muzikanten en drie zangeressen slaagt Mendes erin dat gevoel over te brengen.

De zeventigjarige pianist begint zijn optreden met enkele klassiekers uit de beginjaren van bossanova. De stemming zit er meteen goed in. Het gebrek aan charisma bij de zangeressen wordt goed gemaakt door een aandoenlijke Sergio, die af en toe wat moeite heeft met het vinden van de knoppen op zijn keyboard.

Kytecrash

Het type jazz van Colin Benders en consorten is vaak wat experimenteler van aard dan de gemiddelde festivalbezoeker gewend is. Deze misbruikte en mishandelde jazzvariant heeft het geweld doorstaan en is er sterker van geworden. In een bijna volgeladen festivalhal spelen Colin Bender en Eric Vloeimans de sterren van de hemel.

Een onvoorzien technisch mankement bederft de pret een klein beetje voor met name de mensen aan de rechterkant van het podium (licht gekraak). Het is nog onduidelijk was de precieze oorzaak is, maar men vermoedt dat als gevolg van het excessive geluidsvolume bij Prince één van de speakers rechts van het podium is bezweken.

Charles Bradley

“Wat een held!”, is de meest voorkomende reactie op het zien van Charles Bradley in zijn element. Een oorverdovend applaus is het gevolg van een uur durende set waarin Charles zijn hart en ziel deelt met ieder individu, die de moeite heeft genomen hem te komen aanschouwen.

Met glazige ogen en een overweldigende stem weet Bradley een hele nieuwe oogst aan fans binnen te slepen. De band maakt tevens indruk met zijn sterk spel. Alvorens Charles Bradley het podium betreedt, wordt het publiek opgewarmd met een uitstekende en tevens zeer aanstekelijke versie van Make The Road By Walking.

Roy Ayers

Deze gezamenlijke set van Roy Ayers, Pete Rock en The Robert Glasper Experiment is vooral bedoeld als jamsessie. De drie heren in kwestie hebben aan het begin van dit festival nog niet eerder met elkaar gewerkt. In ieder geval niet in deze opzet. Het experiment pakt goed uit en levert een vermakelijke samensmelting van hiphop, jazz en soul op.

Roy Ayers maakt een grove fout tijdens de introducties als hij collega Pete Rock per ongeluk aankondigt als Chris Rock. Hij verontschuldigd zich en er wordt snel overheen gespeeld. Roy Ayers opent de show met het voor die dag zeer toepasselijke Everybody Loves The Sunshine.

Selah Sue

Tot grote verbazing van de jonge Belgische schone Selah Sue is het hoofdpodium van North Sea Jazz volgeladen voor haar optreden. Nog geen twee jaar geleden speelde ze in half lege zaaltjes en nu vult ze hele arena’s. Selah Sue is tevens één van de weinige acts die het hoofdpodium zonder geluidsproblemen heeft doorstaan.

Misschien dat een enkeling zich heeft gestoord aan de stand van de volumeknop. Onzuiverheden in het geluid zijn in ieder geval niet te horen. Sue geeft een indrukwekkende show. Het zijn met name de solomomenten, zonder ondersteuning van haar band, die eruit springen. Nummers als Raggamuffin en Peace Of Mind blijken uitstekend festivalmateriaal te zijn.

North Sea Jazz dag 2