LANDGRAAF - Na een relatief rustig begin van de tweede dag Pinkpop, is het wel tijd voor iets stevigers. Justin Nozuka bijkt daarvoor niet de aangewezen persoon, maar Wolfmother en Cage The Elephant des te meer.

Met lieve popmeisjes, brave singer-songwriters en keurige popbandjes is Pinkpop een beetje zijn imago als rockfestival aan het kwijtraken. De enige rock-'n'-roll die er op het festival te bespeuren is, is in de nachtelijke uurtjes op de camping. Gelukkig is daar Cage The Elephant.

De Amerikaanse rockband rondom de broers Matthew en Brad Schultz houden rock-'n'-roll hoog in het vaandel en dat uit zich niet in bedachte poses, belachelijke riders of ridicuul gedrag. Nee, Cage The Elephant zet gewoon een ijzersterk optreden neer, zoals Pinkpop dat dit jaar nog niet eerder gezien heeft.

Matthew Schultz is een podiumbeest en brengt met verve nummers van het eerder dit jaar verschenen album Thank You, Happy Birthday. Zijn inlevingsvermogen is aanstekelijk en vertaalt zich dan ook naar een uitzonderlijk uitzinnig publiek. It's only rock-'n'-roll, but we like it a lot. (PO)

Justin Nozuka

Geluksmomentje voor de Pinkpopmeisjes: het festival heeft 'hunk' Justin Nozuka geboekt en de singer-songwriter stapt in een mouwloos shirtje het podium op. Alsof ze nog niet verliefd genoeg waren. Maar aan het einde van het verhaal zijn het zowel de jongens als de meisjes die op een goed optreden kunnen terugkijken.

Nozuka's albums willen nog wel eens een tikje saai worden, maar zijn set vandaag is dat absoluut niet. Veel funk, dansbare nummers en een goedwillende en tevens goed gevulde festivalweide. Het intieme Golden Train is een hoogtepunt, maar eigenlijk is het hele optreden gewoon erg vermakelijk. Justin Nozuka wint in Landgraaf veel zieltjes en dat is niet minder dan terecht. (HG)

Wolfmother

Een circlepit tijdens het meest slaapverwekkende intro op Pinkpop 2011 tot nu toe. Wolfmother krijgt het voor elkaar. Het besef dat de band er na de afzegging van vorig jaar eindelijk is, lijkt belangrijker dan de kwaliteit van het optreden zelf. New Moon Rising en Woman bijvoorbeeld, die achtereenvolgens gespeeld worden, vallen zwaar tegen. Andrew Stockdale zingt wat introvert en de nummers worden veel te lang uitgespannen.

Gelukkig herpakt de band zich uiteindelijk. Stockdale, die haartechnisch gezien trouwens goed bij Selah Sue zou passen, kruipt uit zijn schulp en de bezoekers gaan los. Maar de beloofde pret voor twee in een show blijft uit. Wolfmother is een vermakelijke band, maar dit optreden was allesbehalve een hoogtepunt. (HG)


Lees alles over Pinkpop op onze special
Bekijk alle foto´s van Pinkpop op NUfoto