LANDGRAAF - NU.nl is drie dagen lang aanwezig op het Limburgse rockfestival Pinkpop.

Meerdere malen per dag voorziet NU.nl de thuisblijvers van verse concertrecensies van de optredende artiesten. Dit is de eerste, met De Staat, Madi, Manic Street Preachers en Lifehouse.

Tijdens een regenachtige ochtend in Zuid-Limburg, breekt de zon plots door wanneer Jan Smeets zijn traditionele openingspraatje doet op de 42e editie van zijn festival Pinkpop. Na gemopper over het weer en de politiek, laat Smeets de professionele presentatie over aan 3FM-dj's Giel Beelen en Eric Corton.

De Staat opent na al het officieuze geneuzel op gepaste wijze het Limburgse rockfestival. Een metalen machine op het podium brengt een log ritme voort, dat over het festivalterrein galmt. Veel nummers van het eerder dit jaar verschenen album Machinery worden gespeeld. Vooral met een bevlogen versie van Old McDonald Don't Have No Farm No More laat De Staat zich van zijn meest muzikale kant zien.

Daarna volgen erg sterke uitvoeringen van de hitjes Sweatshop en The Fantastic Journey Of The Underground Man, die de plaatversies doen verbleken. De Nijmeegse band wist in het verleden al vaker te overtuigen en op Pinkpop 2011 doet De Staat dat gewon weer. Dubbel en dwars. (PO)

Madi

"This is so unreal", zingt Madi tijdens het openingsnummer. Woorden die ongetwijfeld kloppen aangezien de capaciteit van de Pinkpop-tent waarschijnlijk groter is dan die van de grootste zaal die de band in zijn verdere loopbaan zal headlinen. De Nu Of Nooit-winnaar op het festival is een leuk stukje regionalisme, maar heel ver komen de bands doorgaans niet.

Dat Giel Beelen de groep "de beste winnaar ever" noemt, zegt dan ook niet erg veel, want waar zijn de vorige winnaars? Toch speelt Madi een vermakelijke set (inclusief geslaagde Kings Of Leon-cover) en zou het best wel eens ergens kunnen gaan komen. Leuke, makkelijk te behappen popliedjes die verdomd aanstekelijk zijn. Madi's zang is ook prima en de band vind het overduidelijk te gek om in Landgraaf te spelen. Van Madi zijn we voorlopig nog niet af, dat is zeker. (HG)

Manic Street Preachers

Na jaren van afwezigheid keert de rockband uit Wales terug naar Pinkpop. Manic Street Preachers speelt een omgekeerde festivals en begint met Motorcycle Emptiness en You're Love Alone Is Not Enough, het nummer dat James Dean Bradfield op plaat zong met Cardigans-zangeres Nina Persson.

Ook grote hit If You Tolerate This Your Children Will Be Next volgt al vroeg in de show, waarna de Manics overschakelen op het stevigere werk. Denk hierbij aan oude nummers als Faster, Motown Junk en Suicide Is Painless. Aan het einde van het optreden is er toch nog enige bezinning in de vorm van A Design For Life, dat Bradfield opdraagt aan het in 1995 verdwenen bandlid Richey Edwards. (PO)

Lifehouse

Helemaal aan het begin van zijn carrière stond de Amerikaanse band Lifehouse al eens op Pinkpop. Een paar jaar na het hitje Hanging By A Moment haalde Smeets ze naar Landgraaf, wat één van de eerste festivaloptredens van Lifehouse markeerde. Helemaal vlekkeloos ging dat optreden niet, want ergens halverwege viel de stroom uit.

Dit jaar heeft Lifehouse meer geluk. Ondanks de malaise van toen, hebben de Amerikanen prettige herinneringen aan Pinkpop, zoals zanger Jason Wade laat weten aan de fans in het veld. Lifehouse geeft een middelmatige rockshow met middelmatig songmateriaal, al blijft Hanging By A Moment radiogoud. De rest is weinig memorabel en na het slotapplaus alweer vergeten. (PO)


Lees alles over Pinkpop op onze special
Bekijk alle foto´s van Pinkpop op NUfoto