AMSTERDAM – Waar velen de Amerikaanse staat zien als het perfecte vakantieoord met pretparken, opwindende steden, zon, zee en strand, moet Erika M. Anderson er niets van hebben. “Californië maakte me inactief en lamlendig”, zegt ze tegen NU.nl.

Ze is hip en wordt getipt als “the next big thing”: EMA. Als haar debuutalbum Past Life Martyred Saints uitkomt, is ze even de meest geblogde artiest wereldwijd. Niet gek voor een vrouw wiens melodieuze popnoiseliedjes aanvankelijk niet werden begrepen.

“Labels konden me in het begin niet plaatsen. Mijn nummers zitten tussen Amerikaanse folk en noise met feedback”, legt Erika M. Anderson uit. “Zo had ik een zeventien minuten durende versie gemaakt van Kind Hearted Woman van Robert Johnson, maar voor noiselabels zong ik te veel en folklabels wilden een kortere versie. Dan begrijp je het dus niet.”

Hoewel haar debuutalbum pas dit jaar is verschenen, draait Anderson al een aantal jaar mee in de noise-scene van LA. Eind jaren negentig verhuist ze als tiener van South Dakota naar Los Angeles om al snel vol in de plaatselijke noise-scene te duiken.

Gowns

Rond de eeuwwisseling speelt ze in Amps For Christ om daarna met haar partner Ezra Buchla de band Gowns op te richten. Gowns drijft op de gespannen liefdesrelatie van Anderson en Buchla. Als het duo na twee platen in 2010 werkt aan een derde is de rek eruit.

“Ik werkte in South Dakota aan nieuw materiaal en toen de boel implodeerde was Ezra zo aardig om te mailen dat ik de muziek moest gebruiken voor een soloplaat. Hoewel we sinds de breuk niet met elkaar praten, steunen we elkaar wel.”

Vegetatief

Als het label haar belt met de vraag of ze ook solowerk heeft, aarzelt ze eerst, maar gaat toch overstag. “Veel songs schrijf ik vanuit een desolate bijna vegetatieve toestand en zijn dus erg persoonlijk.”

De zangeres noemt het nummer California, over de staat die zij zo hekelt, aan als voorbeeld. “Ik was bang dat ik niet meer uit die verlamming zou kunnen komen. Maar toen California af was, kon ik weer verder.”