Verandering is goed voor Panic! At The Disco

AMSTERDAM - Na drie jaar stilte is Panic! At The Disco terug met het nieuwe album Vices & Virtues en een nieuwe line-up, waarbij drummer Spencer Smith en zanger Brendon Urie centraal staan. In de Melkweg lieten zij dinsdagavond zien hoe dat live in zijn werk gaat.

De band start de show stevig met de nieuwe single Ready To Go (Get Me Out Of My Mind).

Een oorverdovend applaus laat horen dat de heren nog steeds met open armen worden ontvangen, door een zaal die toch weleens voller is geweest. De echte fans hebben de band niet in de steek gelaten.

Het nieuwe geluid dat Urie en zijn drie bandleden (of staan er nog meer in de coulissen mee te spelen?) laten horen is een stuk mainstreamer dan eerdere platen.

Het extravagante en bijna theatrale karakter van bijvoorbeeld A Fever You Can’t Sweat Out is ver te zoeken.

Meer ruimte

Wel geeft Urie zichzelf veel meer de ruimte: op de nieuwe nummers, zoals The Ballad Of Mona Lisa, klinken zijn vocalen overtuigend en vloeiend.

Ook Hurricane en Let’s Kill Tonight laten horen dat het nieuwe geluid de live reputatie van Panic! At The Disco ten goede komt.

Ademnood

De oudere tracks vallen tegen. Camisado, But It’s Better With You Do en Lying Is The Most Fun A Girl Can Have Without Taking Her Clothes Off zijn wel dan wel meezingers, maar Urie komt meerdere malen in ademnood en maakt het zichzelf te moeilijk met hoge tonen.

Toch heeft Panic! At The Disco weleens slechtere dagen gehad. De muzikanten lijken goed op elkaar ingespeeld en Urie is een prima entertainer. Als hij zijn akoestische gitaar pakt en bijna boyband-achtige ballads gaat spelen krijgt de show zelfs een persoonlijk tintje.

Sterk

Vooral het eerste gedeelte van de set is sterk. Een zorgvuldig uitgekozen setlist van de beste nieuwe en oude nummers creëren een goede energie. That Green Gentleman en Nine In The Afternoon, de hits van Pretty Odd, worden vol enthousiasme aan het publiek voorgeschoteld.

Helaas blijkt het laatste gedeelte van de set slechts opvulling. Traditiegetrouw verwerkt de band weer twee covers in de set. Ditmaal geen Radiohead of Smashing Pumpkins, maar The Smiths. Een gedurfde keuze en voor de meeste bezoekers een rustmoment voor een toiletbezoek.

Wakker

I Write Sins Not Tragedies maakt het publiek weer wakker, om vervolgens weer in te kakken bij een matige toegift. Opnieuw wordt een cover gespeeld, ditmaal het misplaatste Carry On My Wayward van Kansas. Misschien om de ouders achterin de zaal ook even te amuseren.

Panic! At The Disco heeft vanavond, vooral in het begin van de set, laten zien dat verandering goed is geweest voor de band. Niet alleen het geluid wordt directer en overtuigender, ook Urie lijkt zijn draai als zanger te hebben gevonden. En dat heeft toch enkele jaren geduurd.

Lees meer over:

Facebook & Twitter

Facebook & Twitter
Volg het nieuws van NU.nl/Entertainment ook op Facebook en Twitter

NUwerk

Tip de redactie