The Human League stijlvoller dan ooit

AMSTERDAM – Na enige jaren van afwezigheid was The Human League dinsdagavond terug in Paradiso in Amsterdam. Hoewel de nummers van het nieuwe album Credo goed ontvangen werden, zat het publiek vooral te wachten op de hits uit de jaren tachtig.

Aan stijl ontbreekt het The Human League nog steeds niet. Misschien is het trio bestaande uit zanger Philip Oakey en de zangeressen Susan Ann Sulley en Joanne Catherall anno 2011 wel stijlvoller dan ooit te voren. De neonkleuren uit het bruisende verleden hebben plaats gemaakt voor een smaakvolle mix van zwart en wit.

De drie witte microfoonstandaarden en de witte verhoging voor de synthesizer en de elektronische drumkit (eveneens wit) steken strak af tegen de donkere achtergrond. Oakey is tijdens zijn opkomst geheel gehuld in het zwart; een lange leren jas, een zonnebril en een capuchon die vrijwel zijn hele hoofd bedekt.

De stoere outfit past bij de stoerdere muziek die The Human League laat horen op Credo. Muzikaal is het album één lange referentie naar het oude werk van de band, maar dan veel steviger en harder dan we van ze gewend zijn. Dat zorgt voor enkele contrasten.

Moeiteloos

Het meeste werk van The Human League gaat echter hand in hand met elkaar tijdens dit concert. Opener Never Let Me Go uit 2011 past moeiteloos naast Open Your Heart uit 1981 en ook het nieuwe Egomaniac kan prima achter de klassieker The Lebanon.

De overgang van de bonkende clubhit Night People naar de midtempo R&B-ballad Human is daarentegen wat eigenaardig. Deze hit uit 1986 – hoewel uitstekend gezongen – blijft sowieso lastig overeind in een liveuitvoering. Daarvoor is de instrumentatie op het podium net iets te ruw.

Gemak

Oakey is er vocaal niet op achteruit gegaan. Zowel de hoge als de lage tonen haalt hij nog met gemak. Ook houdt de frontman het tempo in de show door continu om de zangeressen heen te rennen. Tussendoor wisselt hij zelfs een paar keer van outfit.

Sulley en Catherall doen het ook niet slecht, hoewel de laatst genoemde (vocaal) minder prominent aanwezig is. De sexy bedoelde nachtkleding van de dames is, gezien hun leeftijd, misschien een minder goed plan. Vooral Catherall komt er moeilijk mee weg.

Balans

The Human League weet een hele goede balans te vinden tussen de oude en de nieuwe liedjes. Veel fans lijken het nieuwe album al van buiten te kennen, getuige de zingende meute recht voor het podium. Maar er wordt vooral ongegeneerd meegeblèrd met de eighties-classics.

Love Action (I Believe In Love), (Keep Feeling) Fascination, Mirror Man, Together In Electric Dreams en uiteraard Don’t You Want Me veranderen Paradiso even in een enorme karaokebar. Maar dan zonder tekst op het videoscherm. Die teksten zitten immers in de hoofden van het publiek geprent.

The Human League in Paradiso

Facebook & Twitter

Facebook & Twitter
Volg het nieuws van NU.nl/Entertainment ook op Facebook en Twitter

NUshop

Tip de redactie