Hooverphonic gewend aan probleemsituaties

HILVERSUM – Deze week treedt de Vlaamse band Hooverphonic voor het eerst in Nederland op met de nieuwe zangeres Noémie Wolfs. De nog maar 22-jarige vocaliste was nooit fan van de band. “Het eerste optreden dat ik zag van Hooverphonic was met mijzelf”, bekent ze aan NU.nl.

De vorige zangeres van Hooverphonic, Geike Arnaert, verliet in 2008 de band. Na tien jaar vond zij het welletjes geweest. “Het eerste wat we dachten toen Geike wegging was; ‘Misschien moeten we er maar gewoon mee stoppen’”, aldus Alex Callier, bassist en tevens oprichter van Hooverphonic.

Voordat Arnaert zich bij de band voegde, had Hooverphonic al in korte tijd twee zangeressen versleten, te weten Esther Lybeert en Liesje Sadonius. Wolfs chargeert de situatie. “Ze houden hun vrouwen niet lang bij zich”, zegt ze plagerig tegen haar mentor.

Geike Arneart slaagde erin Sadonius – in ieder geval in Europa – te doen vergeten en was tien jaar lang niet alleen de stem, maar ook het gezicht van Hooverphonic. “Dat zijn big shoes to fill”, realiseert Wolfs zich. “Maar het had slechter kunnen aflopen. Vlaanderen heeft ons weer opnieuw omarmd.”

Paniekvoetbal

De zoektocht naar een nieuwe zangeres duurde twee jaar. Alex Callier vindt dat niet lang. “We besloten te gaan zoeken tot we iemand zouden vinden waar we echt zeker van zijn. Geen paniekvoetbal spelen; al duurt het vijf jaar. Maar we hebben geluk dat we op zo’n korte tijd zo iemand gevonden hebben.”

Het geluid van Hooverphonic wordt al sinds het prille begin bepaald door Callier en gitarist Raymond Geerts. Omdat Arnaert vrijwel nooit nummers schreef, gaf dat de band enige vrijheid. “Als iemand die veel van de liedjes schrijft wegvalt, heb je geen poot meer om op te staan”, meent Callier.

Onderschat

“Het hoeft ook niet”, vervolgt de bassist. “Tegenwoordig wordt het hebben van een goede stem erg onderschat, terwijl dat een groot talent is. Alle groepjes van nu willen eigen liedjes schrijven, maar dat is niet altijd nodig. Johnny Cash schreef zijn beste liedjes ook niet zelf.”

Callier geeft aan dat de nieuwe zangeres desgewenst mag meeschrijven aan nieuwe nummers van Hooverphonic. Iets dat op het nieuwe album The Night Before nog niet het geval was. “Dat wil ik absoluut proberen”, laat Wolfs weten. “Maar als ik er geen talent voor heb, dan houdt het gauw op.”

Luxepositie

Noémie Wolfs is afgestudeerd aan de Kunstacademie in Gent, maar heeft verder geen enkele muzikale achtergrond. “Ik verkeer echt in een luxepositie”, beseft Wolfs. “Ik zal nooit hoeven sleuren met gitaren en versterkers. Ik heb die fase van de band gemist.”

Toen Hooverphonic in 1995 werd opgericht, was Wolfs pas zeven jaar oud. “In 1995 luisterde ik nog naar Samson & Gert. Mijn vader is even oud als Raymond.” Callier: “Zo klinkt het alsof wij twee perverse oude mannen zijn.”

Opvallen

Uit de vele kandidaten die op auditie kwamen bij Callier en Geerts wist de brunette al snel de aandacht op zich te vestigen. “Ze viel meteen op toen ze binnenkwam. Ze liep naar de microfoon en vroeg: ‘Hoe marcheert dat hier zo?’”

Overtuigd van haar talent bleven Callier en Geerts desondanks zitten met de vraag of de zangeres kon optreden. Callier waagde het erop. “We dachten eraan om kleine optredens te geven in cafeetjes in het noorden van Frankrijk, waar fans geen weet van hebben. Maar op een gegeven moment moet je durven springen.”

Probleemsituaties

“We zijn niets anders gewend dan probleemsituaties”, laat Callier zicht ontvallen over het ontstaan van Hooverphonic. “Nog voor we ons eerste contract kregen, stapte onze eerste zangeres al op.” Uitgerekend op dat moment kreeg de band allerlei aanbiedingen van platenmaatschappijen.

“Iemand van Sony Music belde op of hij ons een keer live kon zien spelen. Ik zei; ‘No problem, next month we have a concert.’ Toen belde ik de andere bandleden op en zei; ‘We hebben een probleem. We moeten een concert geven. Hoe gaan we dat organiseren?’”

Discrepantie

Het optreden kwam er en Sony Music bracht vervolgens zes albums uit. Alleen The President Of The LSD Golf Club verscheen bij PIAS. Dat album sloeg niet zo aan, maar werd bejubeld door journalisten. “Er is een grote discrepantie tussen wat het publiek en de pers denkt”, concludeert Callier.

Toch is hij ervan overtuigd dat ook Nederland zal vallen voor Noémie Wolfs. “Geike is een goede zangeres, maar er zijn meer goede zangeressen.” De nieuwe frontvrouw zelf denkt dat zij nog lang als zangeres van Hooverphonic door het leven zal gaan. “We gaan door totdat Raymond in een rolstoel zit”, grapt ze.


Hooverphonic treedt op 20 april op in de Melkweg in Amsterdam, op 21 april in de Mezz in Breda, op 22 april in Tivoli in Utrecht en op 2 mei in de Oosterpoort in Groningen.

Lees meer over:

Facebook & Twitter

Facebook & Twitter
Volg het nieuws van NU.nl/Entertainment ook op Facebook en Twitter

NUshop

Tip de redactie