The Human League heeft medelijden met Amy Winehouse

AMSTERDAM – De Britse band The Human League keert terug naar Paradiso in Amsterdam. Dinsdagavond treedt de band op in de poptempel. “We hebben Prince ooit ontmoet in Paradiso”, herinnert zangeres Susan Ann Sulley zich, tijdens een gesprek met NU.nl.

Sinds de wereldwijde hit Don’t You Want Me vormen zanger en liedjesschrijver Philip Oakey en de zangeressen Joanne Catherall en Susan Ann Sulley de kernleden van The Human League. Kort daarvoor verlieten Martyn Ware en Ian Craig Marsh de band om Heaven 17 op te richten.

“We tourden veel”, vertelt Oakey over de vroege jaren van The Human League. “In 1978 stonden we in Paradiso als voorprogramma van Iggy Pop. We waren succesvol op een niet opvallende manier. Een beetje zoals Joy Division indertijd. Dus toen de band uit elkaar viel, was het de moeite waard om de naam te behouden.”

In ruil voor het gebruik van de naam The Human League kregen Ware en Marsh een percentage van de opbrengsten van het daaropvolgende album Dare, dat een enorm succes bleek. Oakey: “We moesten wel doorgaan. Er was een tour geboekt. We zouden aangeklaagd worden wanneer we die hadden afgezegd.”

Concertpromotors

“We waren de platenmaatschappij, omgerekend, al 120.000 euro verschuldigd. Het geld dat we toen verdiend hebben, hebben we gedeeld met Heaven 17. Als de concertpromotors ons hadden aangeklaagd dan was het voor ons allemaal over geweest.”

Na een afwezigheid van tien jaar, keerde The Human League in 2011 terug met het nieuwe album Credo. De band laat hierop weer de synthpop uit zijn hoogtijdagen horen. Het trio voelt zich weer gewaardeerd, na twee decennia zonder noemenswaardig succes.

Verschrikkelijk

“Begin jaren negentig waren verschrikkelijk voor The Human League”, aldus Sulley, over de opkomst van grunge indertijd. “Opeens stonden er mannen op het podium met spijkerbroeken. Muziek ging terug in de tijd, in plaats van vooruit. Het was een moeilijke tijd voor ons, want we begrepen het muzikale landschap niet meer.”

“In 1993 veranderde dat”, vervolgt ze. “Uit Detroit kwam er nieuwe dansmuziek en er was house uit Manchester. Plotseling waren er weer mogelijkheden voor muziek met synthesizers. Het leverde ons een nieuw platencontract op in 1994.”

Schoolfeest

Hoewel groot commercieel succes uitbleef, heeft de band zichzelf nooit opgeheven en het trio bleef optreden. “We hebben hele erge optredens gedaan tijdens ons bestaan”, bekent Oakey. “Zoals een schoolfeest in de VS.” Sulley: “Het was niet eens een schoolfeest, het was de reünie van een schoolfeest.”

“Het was wanstaltig, met heel veel oude mensen die deden alsof ze weer achttien waren. Maar je moet bezig blijven.” Catherall verdedigt de schnabbels van de band. “Iedereen doet het, maar niemand praat er ooit over. Het wordt nooit gepubliceerd, want het zijn besloten evenementen.”

Bedrijfsfeesten

“Kylie opende laatst een hotel in Dubai. Zij doet de grotere dingen”, weet Sulley. “Amy Winehouse speelt ook op bedrijfsfeesten”, beweert Oakey. “Ze zingt de teksten weliswaar verkeerd, maar zo houdt ze zich staande.” Catherall: “Als ze al een half uur lang rechtop kan blijven staan.”

De zangeres nuanceert onmiddellijk haar opmerking over Winehouse. “Het is natuurlijk ook ontzettend eenzaam als je als soloartiest zo populair bent.” Oakey is het met haar eens. “Ik heb medelijden met haar”, voegt hij eraan toe.

Materiaal

Na Don’t You Want Me heeft het voortbestaan van The Human League meerdere malen aan een zijden draadje gehangen. Zo waren producers Jimmy Jam en Terry Lewis hard nodig om van het album Crash (1986) een succes te maken. “We hadden niet genoeg materiaal”, erkent Oakey.

“Jam en Lewis vonden maar zes liedjes goed genoeg voor op het album en ze hadden gelijk.” Ze schreven tevens de Amerikaanse nummer 1-hit Human. “Zonder die hit zouden we waarschijnlijk niet meer bestaan. Het is van enorme waarde voor ons.” Sulley: “Het is hun opvolger van Don’t You Want Me.”

Lipstick

Wat ook voor een groot deel het succes van de band bepaalde, was het unieke image van The Human League in videoclips. “We kleedden ons net zo wanneer we uit gingen”, vertelt Sulley. “We deden niet alsof voor de televisie. Als Philip in een bar stond, liep hij ook in hoge hakken en met lipstick op. Zo waren we nu eenmaal.”

Oakey vond zijn kledingstijl van toen niet vrouwelijk. “De jongens van Wham! waren meer verwijfd dan ik”, lacht hij. “Van binnen ben ik nog steeds glam. Zodra je je haar verliest, zul je er nooit meer goed uitzien met veel make-up op. Maar in mijn hoofd ben ik nog altijd lid van The Sweet.”

Lees meer over:

Facebook & Twitter

Facebook & Twitter
Volg het nieuws van NU.nl/Entertainment ook op Facebook en Twitter

NUshop

Tip de redactie