Roger Waters brengt fascinerende show met The Wall

ARNHEM – "Het grootste theater van Nederland", zo afficheert het Gelredome zich op een enorm doek aan de buitenwand van het stadion. Op dagen dat Roger Waters er The Wall opvoert valt op deze slogan niets af te dingen.

De uitvoering van ’s werelds bekendste rockopera betitelen als stadionconcert doet te kort aan de productie. Het is theater troef. Zo blijkt wel tijdens de eerste van de drie concerten die de Pink Floyd-bassist in Arnhem geeft.

Ruim dertig jaar geleden speelde Pink Floyd The Wall slechts 31 keer live. De productie, waarin een enorme muur op het podium wordt opgebouwd en afgebroken, was te complex en prijzig om vaker uit te voeren. Bovendien dreven opspelende ego’s de bandleden snel uit elkaar.

Toen Waters in 2006 begon met toeren rondom een andere Pink Floyd-klassieker, The Dark Side Of The Moon, deed snel het gerucht de rondte dat hij ook The Wall wilde opvoeren. Drie jaar later volgde de bevestiging en in het najaar van 2010 ging de The Wall-concertreeks in Noord-Amerika van start.

Update

The Wall anno nu is nog steeds opgesplitst in twee delen voor en na de opbouw van de immense muur. Maar heeft hedendaagse update gekregen. Hierin wordt met name in de projecties gerefereerd aan de wereldproblemen die tegenwoordig spelen.

Vooral het eerste deel van de set weet de toeschouwer hiermee in een wurggreep te houden. Met een perfecte wisselwerking tussen de opbouw van de muur, de hierop unheimische projecties van oorlog- en waanbeelden, de enorme opblaasbare poppen en de alsmaar sinister wordende muziek.

Verkleedpartijen

Kleine smet is de halfuur durende pauze na de voltooiing van de muur, wat de vaart behoorlijk uit de show haalt. De tweede helft moet het vooral hebben van de theatrale verkleedpartijen.

Hoewel het niet kan tippen aan deel één – waarin de fobieën van Waters, die aanzet gaven tot het schrijven van The Wall – de weg naar krankzinnigheid zo mooi symboliseerde.

Voorganger

Op de uitvoering van de muziek viel weinig aan te merken. Al moet gezegd worden dat de vocale (Robbie Wyckoff) en instrumentale (Dave Kilminster) vervangers van David Gilmour het gevoel van hun voorganger niet wisten te benaderen.

Zo werd pijnlijk duidelijk tijdens uitvoeringen van Young Lust en Comfortably Numb. Of veel toeschouwers dat hebben meegekregen, is een tweede. Er was immers altijd de fascinerende show om elke muzikale tekortkoming te maskeren.

Roger Waters in Gelredome

Lees meer over:

Facebook & Twitter

Facebook & Twitter
Volg het nieuws van NU.nl/Entertainment ook op Facebook en Twitter

NUshop

Tip de redactie