AMSTERDAM - Veteranen zijn het, de mannen van Buffalo Tom. Na jaren onderweg te zijn geweest, besloot het trio eind jaren negentig voor onbepaalde tijd uit elkaar te gaan. Pas in 2007 keerden ze terug. “Tegenwoordig is twee weken toeren nog te doen, daarna wordt het zwaar”, aldus frontman Bill Janovitz.

Begin maart verscheen het achtste studioalbum Skins. 25 jaar eerder, in 1986, begonnen Janovitz, bassist Chis Colbourn en drummer Tom Maginnis een band die ze vernoemden naar rockgroep Buffalo Springfield en bassist Tom.

Twee jaar later werd het titelloze debuut uitgebracht. De doorbraak bij het grote publiek volgt in 1993 met Big Red Letter Day. Het trio brengt een aanzienlijk deel van het decennium door in tourbussen en onbekende steden.

“Dan komt er een moment,” zegt Janovitz, “dat je op weerstand stuit en het te zwaar wordt. Dat de positieve dingen niet meer opwegen tegen de negatieve.”

En dus besloot het drietal Buffalo Tom even te laten voor wat het was en zich op andere zaken te focussen. Janovitz: “Dan komt het neer op het bijstellen van je identiteit. Je vraagt jezelf af: wie ben ik en wat doe ik? Heb ik muziek echt nodig in mijn leven?"

"Of kan ik het uitschakelen en gewoon iets anders gaan doen? Ik vond dat moeilijk, maar zodra ik erdoorheen was, besefte ik hoe mooi het is om een kind te hebben, thuis te zijn en niet meer te toeren.”

Familiegebeuren

Net als Janovitz stichtte ook Colbourn een gezin. “Het familiegebeuren is overweldigend”, vindt hij. “Het is een identiteit, een gigantisch groot deel van mijn leven. Mezelf zien als muzikant of onderdeel van een band, is lastig."

"En volgens mij is dat gezond. Het is goed om iets in je leven te hebben waar je je mee kunt identificeren en waar je van houdt, en om de muziek daarnaast te laten bestaan.”

Platenzaak

Wat niet wil zeggen dat hij en Janovitz niet soms met weemoed terugdenken aan de tijd dat het nog muziek voor en na was. Colbourn: “Als ik jonge, beginnende bandjes zie, herinner ik me het gevoel dat ik kreeg als ik een platenzaak inliep en iemand aan me vroeg: ‘Zit jij niet in een band?’ Het is maar een klein deel van je leven: het deel waarin je jezelf identificeert als muzikant.”

In de loop der jaren is de prioriteit verlegd van de band naar het gezin en daarmee is de druk wat Buffalo Tom betreft van de ketel. “De muziek houdt de band gaande en zorgt ervoor dat we quitte spelen. Het is een uitlaatklep, geen manier om geld te verdienen.”