AMSTERDAM - De Britse band White Lies bracht in januari het tweede album Ritual uit. Donderdagavond speelden ze de grootste headlineshow die zij ooit hebben gedaan, in een uitverkochte Heineken Music Hall te Amsterdam.

Met debuutalbum To Lose My Life en de nodige singles bewees White Lies in 2009 al een blijvertje te zijn. Een fikse wereldtournee volgde, met als kers op de taart het album Rituals. De band werkte samen met producer Alan Moulder (Smashing Pumpkins, Nine Inch Nails).

De trouwe fans die White Lies in twee jaar heeft opgespaard staan al vanaf vroeg op de avond te wachten op hun helden. Met twee supports en een rustige change-over lijkt hun geduld op te raken. Frontman Harry McVeigh komt net op tijd het podium op om ze tevreden te houden.

De band start met moeite. Niet alles wordt even strak gespeeld en vooral McVeigh klinkt hier en daar schor en krakerig. Prachtnummers als A Place To Hide komen hierdoor niet helemaal goed uit de verf.

Opwarmen

Gelukkig blijkt het stroeve begin slechts een warming-up te zijn voor de band. Al vrij snel wordt To Lose My Life gespeeld, dat de grote doorbraak voor White Lies betekende. Er wordt hard meegezongen en de bandleden weten het liedje haast perfect neer te zetten.

Hoewel de kwaliteit van de muziek en vocalen sterk verbetert naarmate de set vordert, is wel duidelijk merkbaar dat het materiaal van Rituals minder goed aanslaat. De nummers missen het fijne tempo en de spanning die veel oude liedjes wel hebben.

Rommelig

Ook de band zelf heeft moeite met het nieuwe materiaal. De nummers eindigen nogal rommelig, alsof de heren nog niet echt hebben afgesproken hoe ze het live willen spelen. Daarbij mist een zekere overtuiging naar het publiek toe.

Vanavond moeten de Britten het hebben van debuutalbum To Lose My Life en daar is op zich niets mis mee. Dit materiaal wordt namelijk vol enthousiasme en overgave gespeeld en het publiek geniet.

Tegenstrijdig

Met de hit Farewell To The Fairground worden de bezoekers goed wakker geschud. Een uitverkochte hal springt en danst mee op de statige, kille klanken van White Lies. Dat klinkt tegenstrijdig en het oogt dan ook erg bijzonder.

Als ware traktatie voor een goede avond belonen de Britten hun fans met Death. McVeigh bewijst zich nu als goede, bescheiden frontman die de zaal goed meekrijgt op deze aanstekelijke opener van het debuutalbum.

Kleur

Onder anderen Unfinished Business en de single Bigger Than Us behoren tot de goed uitgekozen toegift. Met een prachtige lichtshow erbij krijgen de sombere liedjes van White Lies toch nog wat kleur vanavond.

Vanavond schittert White Lies met het oude materiaal, maar stelt zeker niet teleur. Dat nieuwe albums niet goed zijn ingespeeld, is een bekend verhaal bij veel bands. Maar als White Lies echt tussen grootheden als Interpol en Editors genoemd wil worden, moet dat toch verbeterd worden.

White Lies in Amsterdam