AMSTERDAM – Het Ierse trio The Script is ook met het nieuwe album Science & Faith niet meer van de radio af te slaan. De unieke mix van zachtaardige pop met R&B en soul invloeden is verantwoordelijk voor ongekende succes in eigen land en daarbuiten. Zo ook in een uitverkocht Paradiso.

In 2008 werd het de single The Man Who Can’t Be Moved opgepikt door diverse radiostations, wat een grote kettingreactie tot stand bracht. Het nieuwe album kent nu al diverse platgedraaide singles; een soort prettige vloek die op de band rust.

Een ander Iers bandje dat zijn weg wel vindt in het popcircuit is opener The Coronas. Dit vijftal heeft een bepaalde charme, dat de middelmatige pop/rockliedjes wat interessanter maakt. De heren krijgen vanavond het voordeel van de twijfel.

De sterrenstatus die The Script in slechts enkele jaren tijd heeft laten rijpen is vanavond in alles terug te zien. Van krijsende en huilende fans tot spandoeken, shirts en bloemen.

Omhelzen

Frontman Danny O’Donoghue geniet overduidelijk van zijn populariteit. De eerste paar nummers is hij erg druk om de eerste rijen tevreden te stellen. Bij de doorbraaksingle We Cry springt hij de menigte in en laat zich door de fans omhelzen.

De energie die wordt gestoken in interactiviteit is indrukwekkend te noemen, maar de muziek wordt ook niet vergeten. Hoewel O’Donoghue vast betere dagen heeft gehad, weet hij zijn nummers met overtuiging te zingen.

Drijvend

Pas dan is merkbaar dat de band niet alleen uit goede entertainers bestaat, maar ook daadwerkelijk kan spelen. Moeiteloos combineert O’Donoghue pop met soul en rock. Tevens experimenteert hij met rap. Gitarist Mark Sheenen valt bij en de ritmesectie zorgt voor een drijvende groove.

De immense hit The Man Who Can’t Be Moved wordt a capella ingezet met flinke steun uit het publiek. De meezinger slaat in als een bom en kan als hoogtepunt van de avond worden beschouwd. Het softe popliedje doet verschillende harten smelten.

Sympathiek

Van het nieuwe album Science & Faith komt vervolgens de single Nothing voorbij, wederom een liedje dat het publiek feilloos kan meezingen. De band reageert sympathiek en laat zich vooral niet afleiden in het goede muzikale spel.

The Script haalt tenslotte uit met het uptempo rocknummer Rusty Halo, waarin de zuivere stem van O’Donoghue met gevoel over de gitaarpartijen walst. Ook zeker geen verkeerde keuze in het repertoire van vanavond.

Schor

De toegift is voorspelbaar, maar niemand zal er over klagen. Het aanstekelijke For The First Time wordt gevolgd door het intense Breakeven. Is het een grap dat O’Donoghue het publiek nu pas vraagt om mee te zingen? De schorre keeltjes van de eerste rij zijn daar al anderhalf uur mee bezig.

Dat The Script op zo’n enorme populariteit kan rekenen in Amsterdam is te verwachten. De uitdaging voor hen was om zich ook muzikaal te bewijzen. En dat lukte: de Ieren wisten het entertainen geslaagd te combineren met een sterke live show. Fans kijken nu al uit naar het komende optreden op Pinkpop.

The Script in Paradiso