AMSTERDAM – De Deense zangeres Agnes Obel kwam in oktober 2010 met haar debuutplaat Philharmonics. Haar vertederende pianocomposities vonden direct een publiek en het internationale succes groeide en groeide. Maandagavond speelde Obel in een uitverkocht Paradiso te Amsterdam.

Obel brak eind vorig jaar door naar het grote publiek met het bescheiden hitje Just So. Afgelopen november stond ze nog in de uitverkochte Kleine Zaal van Paradiso, nu mag Obel zich bewijzen in de grootste ruimte van de kerk.

De avond wordt geopend door de gezellige Schotse singer/songwriter Rachel Sermanni. De jonge zangeres laat haar breekbaarste liedjes horen aan Paradiso. Met ingetogen gitaargetokkel legt ze de basis voor haar gouden stem. Een betere opener kan Obel niet wensen.

Voor een vol, semi-seated Paradiso steekt Agnes Obel van wal. Ze blijkt een ietwat sobere verschijning, maar oogt al vrolijker dan op de hoes van haar debuut. Na een instrumentale intro verwelkomt ze het publiek alsof het gasten in haar eigen huis zijn en begint de set.

Vleugel

Bijkomend voordeel aan een show in de grote zaal: er is plaats voor een immense vleugel, waar de Deense bijna achter verdwijnt. Obel wordt bijgestaan door de Berlijnse Anne Ostsee, die vanavond vooral verantwoordelijk is voor de cello. Daarnaast verzorgt ze de andere instrumentale opvulling van de nummers.

Al bij de eerste tonen van opener Philharmonics kan je een speld horen vallen. Hierdoor komt de filmische muziek van Obel nog beter tot zijn recht. De simpele formule van deze dame, bestaande uit begeleidend pianospel en lichte vocalen, laat het publiek rustig de ogen sluiten.

Ontroeren

Het debuutalbum kent vele hoogtepunten, waar de liedjes Beast en de single Just So in ieder geval toe behoren. Obel draagt ze uiterst geconcentreerd na elkaar op en lijkt tijdens het spel in haar eigen wereld te zitten. Ze weet moeiteloos haar publiek te ontroeren en bijna vraag je je af hoe zij het zelf droog kan houden.

In tegenstelling tot de ernst en soberheid die in haar nummers boven komen, lijkt Obel vanavond in een vrolijke bui. Na iedere prachtcompositie maakt ze tijd voor een onbenullig praatje of grapje. Zelfs instrumentale nummers worden uitgebreid ingeleid. Goed bedoeld, maar het haalt wel onnodig de vaart uit de show.

Kletskous

Toch blijft Obel vanavond de grootste kletskous. Zelfs tot de laatste tonen van het slotnummer On Powdered Ground verroert de zaal geen vin. Het liedje kent een redelijk opzwepende climax, die Obel en Ostsee met passie uitvoeren. Met een hard applaus wordt het duo teruggeroepen voor de toegift.

Het blijft wonderbaarlijk hoe twee fragiele meisjes met hun composities een volle zaal kunnen laten genieten. Hier en daar een kletspraatje minder en de Deense zangeres had het publiek in extase kunnen brengen. Misschien maar goed dat we bij de les worden gehouden en tot de laatste vertederende tonen kunnen genieten.

Agnes Obel in Paradiso