AMSTERDAM - Zeven jaar geleden legde de populaire britpopband Suede het bijltje erbij neer, na de slechte verkoopresultaten van het laatste album A New Morning. De band rondom de flamboyante frontman Brett Anderson gaf een reünieconcert in Paradiso, Amsterdam.

Suede wordt gezien als de band die het genre britpop uitgevonden heeft, hoewel de band zich later van dit label distantieerde.

Van succesvolle collegabands als Oasis, Pulp en Blur moest Suede al helemaal weinig hebben, al worden ze tegenwoordig veelal in één adem genoemd.

Tijdens de reünie van Suede keren alle bandleden terug die de (Europese) succesperiode van de band hebben meegemaakt; zanger Brett Anderson, gitaristen Richard Oakes en Neil Codling, bassist Mat Osman en drummer Simon Gilbert.

Oorspronkelijke gitarist Bernard Butler is niet van de partij. Hij werd in 1994 uit de band gezet, tijdens de sessies van het uiteindelijke meesterwerkje Dog Man Star. In 2005 herenigden Anderson en Butler zich onder de naam The Tears, voor een eenmalig album en dito tour.

Bulkt

Op Dog Man Star staat onder andere het nummer The Hollywood Life, waarmee Suede de concerten van deze reünietour opent. Vanaf noot één bulkt Suede van de energie. Vooral Brett Anderson, die zijn tengere lijf rond de microfoonstandaard krult.

Succesalbum Coming Up uit 1996 komt al vroeg in de show aan bod middels de nummers She, Trash en Filmstar. Hoewel het liedje al als derde nummer wordt gespeeld, blijft Trash desalniettemin de ultieme klassieker van Suede. Dat nummer zal altijd relevant blijven.

Dierenliedjes

Suede grossiert in dierenliedjes, zo lijkt het, want de band speelt drie nummers met beesten in de titel op rij: Animal Nitrate, We Are The Pigs en Pantomime Horse (en ze hebben er nog meer!). Debuutsingle The Drowners en B-kantje Killing Of A Flashboy zijn aangename inclusies in de setlijst.

Van het album head Music worden slechts twee songs uitgevoerd; Can’t Get Enough en Everything Will Flow. De twee andere succesvolle singles van dat album – Electricity en She’s In Fashion – worden jammerlijk overgeslagen.

Beginperiode

In het laatste deel van het concert is het in het bijzonder genieten geblazen voor de echte liefhebbers en fans van het eerste uur. Er komen namelijk enkel nummers voorbij uit de beginperiode van Suede; So Young, Metal Mickey, Heroine, The Wild Ones en New Generation.

Een spetterende finale verzorgen Anderson en gevolg in de vorm van een bezielde uitvoering van The Beautiful Ones. Alleen met een akoestische gitaar vertolkt Anderson het B-kantje The Living Dead als toegift, waarna de gehele band nog eenmaal het podium opkomt voor slotnummer Saturday Night.

Buitengewoon

Feilloos speelt Suede een groot aantal van zijn mooiste nummers. Brett Anderson is de held van de dag. De buitengewoon goede zanger combineert Mick Jagger-achtige zwierigheid met Bowieske charisma, maar blijft bovenal toegankelijk en laat zich betasten door wie dat maar wil.

Nog altijd is Anderson de man van de grote gebaren. Armen omhoog, het hoofd naar de hemel geheven. Maar ook op de grond, op zijn knieën, bijna pathetisch voorover gebogen boven de geluidsmonitor. Dit is geen futloze Best Of-show die je al gauw vreest bij een reünieconcert, dit is Suede in zijn meest sublieme vorm.