AMSTERDAM - De Amerikaanse rockband Alter Bridge bracht deze maand het derde album AB III uit. De plaat is donkerder dan zijn voorganger Blackbird. Op 8 november staat het viertal in de HMH.

Alter Bridge werd in 2004 opgericht door zanger Myles Kennedy en drie bandleden van Creed, de eind jaren '90 populair geworden rockband die vlak daarvoor uit elkaar ging. Sinds april 2009 is Creed weer bij elkaar en ook Alter Bridge bleef bestaan.

Deze maand bracht de Amerikaanse groep het derde studioalbum AB III uit. Een goede planning was noodzakelijk: zanger Myles Kennedy toert al het hele jaar met Slash, en Creed is van plan om in 2011 aan een nieuw album te beginnen.

Gitarist Mark Tremonti (36) benadrukt dat AB III geen conceptplaat is. Wel delen veel nummers dezelfde thematiek. “Het album kent een rode draad”, aldus Tremonti.

“Het gaat over een man die het moeilijk vindt om in iets te geloven. Hij gelooft niet in God of de duivel, niet in de hemel of de hel.” Het is niet Tremonti zelf die aan het woord is, maar Kennedy. “Hij schrijft het overgrote deel van de teksten.”

Over het laatste nummer op AB III wil Tremonti graag wat meer kwijt. Kennedy schreef de tekst naar aanleiding van een gesprek dat de twee hadden. “Myles vertelde me dat hij nergens in gelooft. Ik zei: 'Je moet toch ergens in geloven. Je moet geloven dat dit universum te complex is om zomaar ontstaan te zijn.'"

"Ik las eens dat Albert Einstein niet in God geloofde voordat hij zijn theorieën ontwikkelde. Hij vergaarde zo'n diepgaande kennis van fysica dat hij zich realiseerde dat dit prachtige systeem, dit universum, wel van hogerhand bestuurd móést worden.”

Het bewuste gesprek tussen Tremonti en Kennedy is vastgelegd in de song Words Darker Than Their Wings, dat AB III afsluit. Als tekstschrijver liet Kennedy zich pas betrekkelijk laat van zijn “donkere” kant zien, vertelt Tremonti.

Somber

“Toen ik Myles voor het eerst ontmoette was hij niet echt een donkere schrijver. Hij schreef meer in de trant van een singer-songwriter: heel goed, maar niet duister of somber. Toen die kant van hem tot uiting kwam, schrok ik. Ook een paar van zijn riffs waren heel zwaar.”

Voor Tremonti voelt die ontwikkeling als een overwinning: hij is altijd degene geweest die op een zwaarder geluid aanstuurde. “Dat wordt steeds meer geaccepteerd”, weet Tremonti. “Vroeger lachten de jongens me uit, maar nu hoor je de gallops [metal-drumbeats] en de metalriffs op de albums terug. En het werkt!”