AMSTERDAM - Alain Clark ontpopt zich op zijn nieuwe album Colorblind wederom als muzikale duizendpoot. Schrijven, componeren, inzingen en produceren: Clark deed het allemaal zelf. Het album blijkt vooral een product van maandenlang ‘stoeien met ideeën en emoties’.

Je album is klaar en ligt in de winkels. Ben je tevreden?
“Ja. Dat vind ik ook een vereiste. Zeker als het je eigen product is. Ik heb geleerd van het verleden, waarin ik wel eens weinig tijd en heel beperkte creatieve zeggenschap had. Daar was ik dan niet blij mee. Dit album is van mij en ik heb het in mijn tempo gemaakt. Colorblind was pas klaar toen ik er tevreden mee was.”

Je hebt voor dit album heel veel zelf gedaan. Zijn er ook dingen die je aan anderen overgelaten hebt?
“Liedjes maken is geen ego ding. Het gaat om synergie creëren met een groep mensen. Het is een samenwerking tussen verschillende persoonlijkheden, emoties en talenten. Het idee begint bij mij en op een gegeven moment laat ik andere mensen stukken inspelen.”

“Ik programmeer dan eerst mijn drums, bas- en gitaarideeën. Die breng ik naar artiesten die het veel beter kunnen spelen. Ik geef ze dan ook de ruimte om hun eigen inbreng te geven.”

Je hebt dus geen moeite om zaken uit handen te geven. Waar had je wel moeite mee?
“Die moeilijkheden waren er vooral tijdens het schrijven. In een periode van drie maanden is er altijd een moment dat je minder voelt. Je denkt dan: ‘Shit, ik zit op de verkeerde weg. Alles moet anders en ik moet dertig nieuwe liedjes schrijven.’”

“Het album is het resultaat van veel van zulke momenten en wordt het gevolg van een periode waarin je met emoties en ideeën stoeit en dingen probeert. Waarin je in dingen faalt en in andere dingen slaagt. Uiteindelijk is Colorblind een soort soep van al deze ingrediënten. Voor mij zitten er veel herinneringen aan. Meer dan in die twaalf liedjes zitten.”

Wat is zo’n herinnering?
“Dat ik bepaalde liedjes schreef en een euforisch gevoel had. Zo van: nu heb ik echt een idee. Dit voelt te gek en ik wil het uitwerken. Op zo’n dag ben ik heel blij. Dat zijn momenten dat ik met een gitarist iets inspeel.”

“Dan zit je er allebei helemaal in en heb je zo’n gevoel. Uiteindelijk trekken we een flesje wijn open, luisteren we er nog eens naar en denken we: dat moet nog iets beter. In the end heb je precies datgene wat je wilde en nog beter. Niemand ziet deze momenten en niemand weet ervan. Dat maakt een album heel bijzonder; er zit altijd een stukje mysterie aan.”

Voor deze plaat werkte je veel alleen in de studio. Kreeg je wel genoeg feedback op je werk?
“Ja. Ik heb hiervoor altijd een aantal mensen om me heen gehad en nog steeds. Mijn management, mijn vriendin en een aantal vrienden. Dat zijn mensen waarvan ik denk dat ze objectief kunnen luisteren naar wat ik maak. Tegelijkertijd laat ik niet snel nummers horen die nog niet af zijn. Ik ben beïnvloedbaar, dus probeer ik niet in de situatie te komen dat ik beïnvloed word. Ik wil eerst het uiterste uit mezelf halen voor ik me openstel voor andermans mening. Soms is een liedje ook gewoon klaar. Feedback heeft dan geen invloed meer.”

Onder andere Miss Montreal en Caro Emerald zingen mee in je single Love Is Everywhere. Waarom is dat?
“Ik denk dat het bij ieder mens – en vooral bij mannen – sterk aankomt als een vrouw iets zegt. Het leek me tof om vrouwen met zeggenschap en een goede stem te vragen om mee te zingen. Ik vind Love Is Everywhere een hele mooie boodschap.”

“Bij de geboorte van mijn zoontje zag ik de kracht die mijn vriendin in haar hele wezen heeft: in haar ogen, haar stem en haar lijf. Dat is heel heftig. Er zit ontzettend veel liefde in kleine dingen om ons heen. Kijk verder dan het nieuws en alle negatieve berichten.”

Meer weten over Alain Clark? Kijk op NLtracks.