AMSTERDAM – De Engelse alternatieve rockband Foals verhuisde in januari 2009 naar een groot huis in Oxford. Daar werkte het vijftal aan het deze maand te verschijnen Total Life Forever, de opvolger van debuutalbum Antidotes uit 2008.

“We willen het verhaal een vervolg geven, en onze eigen erfenis in stand houden”, aldus zanger/gitarist Yannis Philippakis.

De bebaarde Philippakis (1986) kiest zijn woorden zorgvuldig, puttend uit een imposante woordenschat. Die zorgvuldigheid beperkt zich niet tot de dialoog: ook in zijn teksten verkent de Brit met Griekse en Joodse wortels de mogelijkheden van taal.

Op Total Life Forever gaat dat gestroomlijnder dan op Antidotes, zo zegt hij. “Ik heb me nooit gerealiseerd dat deze band onze levens zou overnemen. Als dat dat toch gebeurt, kunnen de teksten maar beter betekenisvol zijn."

"Als frontman voel ik de verantwoordelijkheid om dingen te schrijven die een jongere versie van mezelf zou kunnen begrijpen, omdat vijftienjarigen vooral in liedteksten troost vinden.”

Missie

In die missie is hij het meest geslaagd op het nummer 2 Trees, vindt Philippakis. “Het is bijna een serie instructies hoe een beter leven te leiden. Als ik dingen doe die ik beter niet zou moeten doen, worden de teksten een soort tegenbalans voor die levensstijl. Als ik me bijvoorbeeld paranoïde voelde, schreef ik over paranoia om dat gevoel uit te drijven.”

Voorheen was Philippakis' schrijfstijl fragmentarischer. “Maar hoe ouder ik wordt”, zegt hij, “hoe meer ik geïnteresseerd raak ik het werken met klassieke sjablonen. Er gebeuren nog steeds veel spannende dingen in de avant garde, maar op het moment heb ik het gevoel dat ik een stap terug moet nemen op de regels opnieuw te leren. Op dit album besteden we daarom meer aandacht aan de kunst van het liedjes schrijven.”

Huis

Door samen in één huis te gaan worden, stelde de band zichzelf in staat om zich volledig van de buitenwereld af te sluiten en de nieuwe werkwijze in praktijk te brengen. Philippakis noemt het zelfs een “retraite”.

“Daardoor is het album op een hele organische manier geschreven. Het voelde niet industrieel aan, ik had niet het idee dat we een product aan het vervaardigen waren dat uiteindelijk een cd zou worden. Het voelde puur, in zekere zin.”

Knal

Het doorbreken van die afzondering – door naar een Zweedse studio te gaan – bracht het proces nog even in gevaar, vertelt Philippakis. “Ik wilde elke dag vertrekken. De producer een knal verkopen en naar huis gaan."

"Dat had vooral met Zweden te maken, denk ik: we waren daar tegen het einde van de zomer en voelden de winter aankomen. We sliepen in de studio en werkten keihard, soms achttien uur per dag. Ik wilde gewoon iedereen en mezelf afmaken, vertrekken en het album laten voor wat het was.”