Nadat Marina & The Diamonds in januari op de tweede plaats belandde van BBC’s tiplijst Sound of 2010, verscheen kort geleden het debuutalbum van de half Griekse, half Britse zangeres: The Family Jewels.

NU.nl spreekt met het enige bandlid Marina Diamandis.

Je plaat staat vol met experimentele popmuziek. Hoe zie je jezelf als artiest?
Diamandis: “Ik heb erg donkere humor, dat is hoe ik dingen verwerk. Artiesten schrijven vrijwel nooit over dingen die mensen niet willen horen; dingen die donker of negatief zijn. Ik vind dat soort dingen interessant. Ik hou van de alternatieve kant van muziek. Ik hou echter ook erg van grootse refreinen en dramatische melodieën.”

Op het album vallen als eerste je teksten op die vaak ondersteund worden door minimalistische muziek. Schrijf je de tekst voor je aan de muziek begint?
Diamandis: “De muziek staat zeker op de tweede plaats. Ik ben niet met veel muziek opgegroeid, ik ben geen groot muziekfanaat en ik heb ook nooit geleerd muziek te spelen. Voor mij gaat het meer om het vertellen van een verhaal. Als het verhaal verteld is, dan pas maak ik het nummer af. Mijn eerste nummers gingen dan ook eeuwig door, omdat ik het hele verhaal wilde vertellen.”

Hoe voelt het om je eerste album op de markt te brengen?
Diamandis: “Ik wilde een volledig sterk product afleveren. We leven nu in een muziekcultuur die wordt gedragen door singles. Mensen komen nog maar één nummer van een album. Mijn plaat is een geheel verhaal. Volgens mij worden dat soort albums niet vaak meer gemaakt.”

De eerste single van het album is Hollywood en klinkt als een opgeheven vuist naar de Amerikaanse cultuur. Is dit ook het idee van het nummer?
Diamandis: “Ik ben af en toe kwaad op mijzelf dat ik soms bijna gehersenspoeld word door een concept als de American dream. Eén kant van mij houdt van bijvoorbeeld de Amerikaanse cheerleader cultuur. De andere kant haat hun systeem; een systeem waardoor veel andere culturen aangetast worden. Ik zie bijvoorbeeld hoe de cultuur in Griekenland is veranderd en dat vind ik verschrikkelijk.”

Ja, je bent half Grieks, is Griekenland een land waar je graag zou optreden?
Diamandis: “Ik denk dat ze er achter beginnen te komen dat ik besta. Ik ben op het nieuws geweest. Ik zou daar natuurlijk erg graag spelen, maar voor mijn label is dat niet echt lucratief, aangezien er veel illegaal gekopieerde cd’s op de markt zijn daar.”

Vorig jaar speelde je op het London Calling festival in Paradiso een cover van Gwen Stefani: What Your Waiting For? Is zij één van je grote invloeden?
Diamandis: “Ik vind dat nummer geweldig, omdat het een kinderlijk en vrolijk karakter heeft. Ik hou ook erg van No Doubt; daar zat altijd veel komedie en karakter in. Ze zou mij best geïnspireerd kunnen hebben, maar niet zo sterk als bijvoorbeeld PJ Harvey.”

Binnenkort sta je weer in Paradiso, wordt dat heel anders dan vorig jaar?
Diamandis: “De band die ik toen had was niet zo geweldig, alleen de keyboardspeler speelt nog steeds mee. De band is echt honderd keer beter nu en ik doe ook meer nummers op piano, waardoor ik denk dat de show meer in balans is.”

En hoe voelt het succes nu de media op je springen?
Diamandis: “Ik laat het over mij heen komen. Ik ben niet iemand die gek wordt als er goede dingen gebeuren. Voor mij was het gewoon de volgende stap naar wat ik wil bereiken.”

Wat hoop je dan precies te bereiken?
Diamandis: “Dat kan ik je niet vertellen, anders komt het niet meer uit.”

Marina & The Diamonds speelt 16 juni in Paradiso in Amsterdam.