AMSTERDAM - De Engelse extreme metalband Napalm Death bestaat al sinds 1981 en wordt door velen gezien als de grondlegger van het agressieve subgenre grindcore.

De 40-jarige zanger Mark "Barney" Greenway, sinds 1989 bij de groep, maakt zich al jaren hard voor drie fundamentele mensenrechten: keuzevrijheid, bewegingsvrijheid en vrijheid van meningsuiting.

“Mensenrechten betekenen alles voor me”, aldus Greenway.

Napalm Death bracht begin dit jaar alweer het veertiende studioalbum uit: Time Waits For No Slave. De band werd vooral in de beginjaren sterk beïnvloed door de anarchistische punkbeweging en is tot op de dag van vandaag politiek geëngageerd gebleven.

Complimenten

Recente albumtitels als The Code Is Red... Long Live The Code (2005) en Smear Campaign (2006) getuigen daarvan. Greenway krijgt vaak complimenten over de inhoud van zijn teksten, zegt hij.

“Maar nog belangrijker is het feit dat men de punten die ik maak, begrijpt. Het is niet zo dat ik mijn mening erin wil hameren.”

Opinie

Toch heeft hij over veel hedendaagse vraagstukken een duidelijke opinie. Dat maatschappelijke bewustzijn ontwikkelde zich vroeg: Greenway is al sinds zijn veertiende overtuigd vegetariër. Tegenwoordig maakt de Napalm Death-zanger zich vooral hard voor het recht op abortus, onder andere door de Amerikaanse pro-choice beweging te steunen.

“Ik wil mensen ervan overtuigen dat abortus een mensenrecht is. Je wordt geboren met het recht om de controle over je eigen lichaam te hebben.”

Een ander maatschappelijk vraagstuk waarover Greenway zich zorgen maakt, is het milieu. Het probleem frustreert hem. “Mensen gaan tegenwoordig wel bewuster met onze planeet om en iedereen is op de 'groene tour', maar we wisten toch al langer dat je geen zooi in de zeeën moet dumpen?”

Om zijn boodschap goed over te kunnen brengen, heeft de Brit veel geluisterd naar de teksten van Dead Kennedys-zanger Jello Biafra en de Engelse punkband Crass.

Lachen

Greenway: “Hun teksten dwingen je om na te denken, maar bevatten ook ironische en komische elementen. Dat laatste is erg belangrijk. Je moet kunnen blijven lachen.”

Voor het abortusvraagstuk gaat dat overigens niet op, vindt hij. “Het pro-choice verhaal is nog niet afgesloten, dus moet je je hoeden voor humor.”