Nickelback heeft onlangs de release van hun zesde album mogen vieren. De nieuwste langspeler van de Canadese formatie is Dark Horse gedoopt en is een plaat geworden die zich laat kenmerken door afgezaagde riffs en het eentonige stemgeluid van frontman Chad Kroeger.

Voor de intro van het nummer 'Something In Your Mouth', de openingstrack van deze cd, is één van de meest standaard gitaarloopjes afkomstig uit de metal scene gebruikt. Dit is weinig opvallend te noemen, want Nickelback heeft al sinds hun debuut dat stamt uit 1996 eigenlijk nimmer een vernieuwende sound laten horen.

De band heeft ruim een decennium geleden duidelijk voor een bepaalde formule gekozen en houdt daaraan vast. Maar om de muziek interessant te houden zou er dan compensatie vanuit een andere richting moeten komen en helaas is dat bij Nickelback niet het geval.

Klok

De teksten gaan tegenwoordig voornamelijk over het bestaan van een zogenaamde rockster en laten nergens ruimte voor diepgang. Dat het niets dan oppervlakkigheid is wat de klok slaat is vooral ook goed terug te horen in de monotone zang.

Chad Kroeger lijkt maar op één manier te kunnen zingen en dat werkt na een kwartier al aardig op de zenuwen. Het geeft ook aan dat enig gevoel en/of toewijding ontbreekt, want er is niets van emotie te ontdekken bij de 34-jarige frontman.

Klap

Het lijkt erop alsof de miljoenen dollars die de mannen op hun rekening hebben mogen bij schrijven na het succes van Silver Side Up, en dan vooral de wereldhit 'How You Remind Me' afkomstig van dit album, er in één klap voor gezorgd hebben dat prioriteiten heel ergens anders zijn komen te liggen.

Een deel van het ronduit kinderachtige refrein van het nummer S.E.X. luidt: "Yes sex is always the answer. It's never a question 'cause te answer's yes", en is tekenend te noemen voor het puber imago dat de mannen over zichzelf afroepen.

Broertje

In elk geval heeft Nickelback vandaag de dag een broertje dood aan het schrijven van betekenisvolle songs. Gekunsteld is het woord dat Dark Horse het best samen vat en of er ooit nog iets van intensiteit terug komt bij deze band lijkt met dit album definitief uitgesloten.