The Aliens - Luna

Muziekliefhebbers die hunkeren naar de psychedelische jaren '60 en '70 kunnen hun hart ophalen met 'Luna'. The Aliens doen er op hun tweede album alles aan in de hogere sferen te komen waar men in die decennia zo graag vertoefde.

Schaamteloos kopieert het Schotse kwartet de sound van hun helden van weleer. 'Everyone', en 'Theremin' zijn zonnige popmelodieën zoals de Beach Boys ze zo'n veertig jaar geleden zouden hebben geschreven, in 'Smoggy Bog' horen we duidelijk het oude werk van Pink Floyd terug en 'Billy Jack' is een overduidelijke ode aan de monumentale hardrock van Deep Purple.

Experiment

The Aliens draaien hun hand niet om voor een experimentje meer of minder. Harmonieuze koortjes worden afgewisseld met buitenaardse geluidscollages. De 10 minuten durende opener 'Bobby's Song' ontaardt plots in een zigeunerpolka die je niet zag aankomen. 'Blue Mantle' mondt uit in een schimmig samenspel van langs elkaar glijdende geluiden.

The Aliens telt twee leden van de Beta Band. Je zou dan ook verwachten dat Luna het geluid van vroeger iets eigentijdser zou laten klinken. Maar 'Luna' is pure retropop, muziek die jaren geleden misschien als baanbrekend gezien kon worden, maar nu slechts een nostalgische trip is door het brein van een kwintet bloemenkinderen.

Duizelingwekkend

Het zij The Aliens echter vergeven. 'Luna' is een ambachtelijk in elkaar gezette plaat, de liedjes zijn ijzersterk en de arrangementen duizelingwekkend. 'Luna' biedt een caleidoscopisch trip die ondanks de gedateerdheid toch vooral bewondering oogst.

Facebook & Twitter

Facebook & Twitter
Volg het nieuws van NU.nl/Entertainment ook op Facebook en Twitter

NUshop

Tip de redactie