AMSTERDAM - Amerikaanse indie rock band Cold War Kids hield maandagavond de grote zaal van Paradiso in hun macht. Cold War Kids, die hun naam bedachten tijdens een reis door Oost-Europa, zijn begonnen in 2004. Bekijk hier exclusieve concertfragmenten

Twee jaar later braken zij door in de alternatieve muziekscene dankzij het debuutalbum 'Robbers & Cowards'. Door nerveuze rock met blues invloeden, wat ze overigens zelf punksoul noemen, zetten zij een zeer intense show neer in een duistere setting. Van 'tasten in het donker' was echter geen sprake, het publiek in Paradiso werd bij de keel gegrepen.

Intensiteit

De intensiteit was al voelbaar nog voordat de eerste tonen te horen waren. In bijna volledige duisternis werd 'Every Valley Is Not A Lake' ingezet, een heerlijk openingsnummer met beukende drums en snerpende zang.

Er werd voor een passend vervolg gekozen met het nummer 'We Used To Vacation', waarin het leed van een alcoholist beschreven wordt. Het nummer werd zachtjes meegezongen, alsof de menigte gehypnotiseerd werd door het meeslepende refrein.

Spannend

Daarna was het tijd voor een paar songs van het nieuwe album 'Loyalty To Loyalty', die live erg goed uit de verf kwamen. Bij de single 'There's Something Not Right With Me' leek het er zelfs even op dat de Amerikanen te vroeg zouden pieken.

Het feit dat vier 'schimmen' de nummers aan het publiek voordroegen, zorgde voor een bijzonder spannende sfeer. Ook werden de rollen even omgedraaid door Cold War Kids. Het publiek werd, door middel van zaklampen, bekeken door de band en niet andersom.

Rustig

Halverwege leek de 'hypnose' toch lichtelijk uitgewerkt. Wellicht omdat vrij veel nieuwe nummers elkaar opvolgden of het rustige tempo van de nummers. Met hun grootste hit 'Hang Me Up To Dry' greep de band de aandacht echter weer volledig terug.

Bij afsluiter 'Hospital Beds' was een climax te voelen, maar de Amerikanen gingen niet helemaal door tot de top. Niet omdat ze niet capabel genoeg waren, maar gewoonweg omdat het geen noodzaak was.

Toegift

In de redelijk korte toegift van 2 nummers was een uitstekende keuze gemaakt voor de definitieve afsluiter. Het nummer 'Saint John', die de stempel publieksfavoriet leek te krijgen, zorgde voor een sterk einde van het concert.

Tijdens dat laatste nummer kon gitarist Jonnie Russell op veel bewondering rekenen tijdens zijn indrukwekkende combinatie van percussie (wijnfles en sambaballen), piano en zang.

Poespas

Het moge duidelijk zijn dat het maandagavond een enerverend avondje was in Paradiso. Een spannende show zonder al te veel poespas, neergezet door getalenteerde (multi) instrumentalisten en frontman Nathan Willet die met zijn klaagzang door merg en been gaat.

De onrustige nummers, die je bijna koortsachtig zou kunnen noemen, werden stuk voor stuk vol overtuiging en strak gespeeld. Bovendien lijken veel nummers groei-juweeltjes, net als Cold War Kids zelf, waar we nog veel van gaan horen.

Het hoogtepunt van het concert was meerdere malen te voelen en te merken aan het publiek. Uiteindelijk was er geen duidelijk climax aan te wijzen, maar de wegen naar de bijna hoogtepunten toe, waren des te lekker.

Cold War Kids in Paradiso