Dat het Ryan Adams niet aan inspiratie ontbreekt moge duidelijk zijn. De drieëndertig jarige zonderling heeft recentelijk zijn vijfde album sinds 2005 afgerond en het resultaat mag er zijn.

De hoge productiviteit van Adams heeft er in de afgelopen jaren wel eens voor gezorgd dat er albums uitgebracht werden die niet geheel de moeite waard zijn gebleken. Dit geldt zeker niet voor Cardinology, een plaat waarop we de man weer krijgen zoals we hem het liefst horen.

Aan het countrygeluid wordt ook op deze cd nadrukkelijk vastgehouden, maar door de jaren heen werd duidelijk dat dit niet het voornaamste handelsmerk van Adams is. Het is dat melancholische, dat soms lieflijke en veelal ongecontroleerde dat zit ingebakken in de persoon Ryan Adams dat ook zijn muziek karakter geeft.

Vreemd

Je bent verknocht aan de man of kunt hem niet uitstaan. Een tussenweg lijkt er niet te zijn. En dat is enigszins vreemd te noemen wanneer we de muziek op alle tien de albums puur sec onder de loep leggen. Alles songs zijn vrij simpel opgebouwd en Adams beschikt onbetwist over een prettige stem wat ervoor zorgt dat het geheel gewoon lekker in het gehoor ligt.

Cardinology is een vrij rustige plaat die wordt overheerst door ballades. Drums blijven op de achtergrond en het gitaar- en pianogeluid ondersteunt behouden de zanglijnen. Opmerkelijk is hoe Adams stem en manier van zingen soms veel neigt naar die van collega's Bono en Mick Jagger.

Vooral de vocalen in het nummer 'Let Us Down Easy' doen hier en daar sterk aan die van laatstgenoemde denken.

Mars

Deze cd verdient zeker een plekje in de 'Adams albums top drie' en is net als bijvoorbeeld 'Gold' een schijfje die in geen enkele platenkast zal misstaan. Indien we Cardinology echter spiegelen aan diezelfde uit 2001 afkomstige cd, moet toegegeven worden dat Ryan Adams beter kan en meer in zijn mars heeft dan hij dit maal laat horen, maar we zijn op de goede weg.

Gelukkig laat de opvolger hoogstwaarschijnlijk niet lang op zich wachten.