Fijne soulrevue van Al Green In Paradiso

Toen het concert van Al Green in Paradiso een paar maanden geleden werd aangekondigd, was het binnen een uur uitverkocht. Geen verrassing natuurlijk.

Zoveel oude soulhelden zijn er niet meer en een groot festival als North Sea Jazz is dan een uitgelezen plek om te spelen. Het publiek werd afgelopen vrijdag feestelijk beloond met een geweldige avond.

Op basis van zijn laatste albums was er natuurlijk ook wat te verwachten. Eerst keerde hij met zijn oude compagnon Willie Mitchell begin deze eeuw onnavolgbaar terug met een aantal albums.

Het jazzlabel Blue Note bleek de ideale plek om zijn uitgebluste carrière weer een herstart te geven. Maar het was The Roots drummer ?uestlove die de soulheld op zijn laatste album 'Lay It Down' echt vleugels gaf.

Paradiso

Het was vrijdag imposant wat er op het podium stond. Met een bassist, gitarist, twee keyboard spelers, een drummer, een percussionist, een drie man tellende blazerssectie en drie achtergrond zangers/essen was het podium overvol. Met Green zelf en twee (behoorlijk overbodige) dansers lukte het allemaal maar net.

Het geluid was gelukkig geweldig. Vol en met nuances van de diverse instrumenten.

Meest opvallende was dat Al Green nog geweldig bij stem is. Zijn handelsmerk, de hoge falset, haalde hij nog met gemak. Maar juist de kracht in zijn stem als de songs daar om vroegen verbaasde. En met zijn 62 jaar is Green ook lichamelijk bepaald nog niet versleten. Hij versloeg de dansers in coolness en subtiliteit. Maar het waren natuurlijk de songs die het hem deden. In een fijne combinatie van oude en nieuwere songs overtuigde hij het publiek vanaf het eerste moment.

Natuurlijk reageert het publiek heftiger op songs als "Let's Stay Together' en 'How Can You Mend A Broken Heart'. Maar de swing en groove van zijn nieuwere songs krijgt de handen net zo goed flink op elkaar.

Soulrevue

Jammer is dat soulmannen altijd zo de leiding willen blijven houden. In het begin van het concert werden de muzikanten door Green kort gehouden. Puur in dienst van de geweldige songs spelen alsof de aandacht voor de frontman niet mag verslappen. Maar naarmate het concert vordert geeft hij de prima muzikanten wat meer ruimte. Een uitzinnige, lekker lange uitvoering van "Love And Hapiness' is het gevolg.

Facebook & Twitter

Facebook & Twitter
Volg het nieuws van NU.nl/Entertainment ook op Facebook en Twitter

NUwerk

Tip de redactie