AMSTERDAM - Muisstil aanschouwde het aanwezige publiek in de bovenzaal van Paradiso vrijdagavond The Walkmen. De vijfmansformatie maakt krachtige muziek die tegelijkertijd zo fragiel is, dat de kleinste afleiding de magie al laat verdwijnen. Bekijk hier exclusieve concertfragmenten

De New Yorkers brachten hun unieke geluid ook mee naar Amsterdam. Ze hebben inmiddels al vijf albums achter hun naam staan, maar die hebben stuk voor stuk niet de aandacht gekregen die ze verdienden. De laatste plaat 'You & Me' is wederom een hoogstandje en voert je mee naar de donkerste krochten van The Big Apple.

Want dat is de plek waar deze muziek het best tot zijn recht komt: in een duistere kelder waar de nevel van sigarenrook langzaam aan je voorbijtrekt. Waar een ventilator nerveus aan het plafond knort en het enige grauwe licht van en paar verdwaalde, flikkerende gloeilampen komt. Er wordt gegokt, de onderwereld komt er bij elkaar en regelmatig sneuvelt een barkruk op de rug van een dronkenlap.

Die setting ontbrak uiteraard in Paradiso en ook de uitstraling van de heren past niet bij de muziek die ze zelf maken. Je verwacht ruige kerels met afgetrapte kleding en ongeschoren koppen, maar er staan kortgeknipte jongens gekleed in overhemden en polo's.

Maar sluit je ogen, neem de muziek in je op en je waant je direct in het Amerika van de jaren '60. De formatie put een hoop inspiratie uit die periode, maar combineert dat met eigentijdse invloeden.

Meeslependheid

The Walkmen is als een getormenteerde Bob Dylan die het uitschreeuwt van woede, gecombineerd met het onverwachte venijn van The Strokes. Tel daar de grootsheid en meeslependheid van The Arcade Fire bij op en je weet ongeveer wat je kan verwachten.

Maar eigenlijk doe je de band daarmee te kort. The Walkmen is The Walkmen en in geen tijden hoorde ik een band die zo klinkt. Maar het belangrijkste: al die elementen die de band onderscheidt en zo sfeervol maakt, bleven vrijdagavond overeind.

Onheilspellend

De zware drums en speelse bas smelten tijdens de show samen tot een uniek geheel en hangt als een onheilspellende deken boven de muziek. Het gitaargeluid is fel en doorbreekt de schreeuwerige zang zo scherp dat de rillingen over je rug lopen.

De teksten van frontman Hamilton Leithauser worden zo overtuigend voorgedragen dat de aandacht vrijwel geen moment verslapt. Vooral het nieuwe nummer 'In the New Year' maakt indruk dankzij de krachtige uithalen.

Het enige verwijt dat je kan maken is dat ondanks het uitgebreide oeuvre, de band veel te snel van het podium verdween. Het publiek verdiende het om nog iets langer door die schimmige, muzikale wereld te dobberen.

The Walkmen in Paradiso