De Britse rockband Oasis is definitief over de datum. Met studioalbum nummer zeven doen ze wederom niks anders dan oude glorie herkauwen met af en toe een nietszeggend experimentje tussendoor.

Veertien jaar geleden steeg de populariteit van de Britpopscene naar ongekende hoogte, met name dankzij de uit Manchester afkomstige rockband Oasis. De gebroeders Gallagher waren in de eerste succesjaren 'bigger than life'.

Inmiddels is die populariteit flink afgenomen. Beide broers halen nog regelmatig het nieuws, maar dat is meer vanwege hun persoonlijke vetes en levensstijl. Muzikaal gezien heeft de band de afgelopen jaren bar weinig klaargespeeld.

Toevertrouwen

Het stevige semi-psychedelische rockwerk kan je echter wel aan de heren toevertrouwen. Dat steekt ook op dit album weer prima in elkaar. Het is onmiskenbaar Oasis, maar dat is direct de grote makke.

De nummers leunen zwaarder op het basgeluid dan voorheen, waardoor het wat duisterder klinkt. Maar nergens wordt het bijzonder, nergens gaat het de diepte in. Alleen de single 'The Shock of the Lightning' springt er tussen uit. En één enkele uitbarsting van pure energie op een album dat elf nummers telt is simpelweg te weinig.

Geforceerd

Hier en daar wordt er nog een ballad tegenaan gegooid, maar ook dat klinkt zo geforceerd dat het niet serieus te nemen is. Nergens prikkelt het, laat staan dat het opzweept.

Neem bijvoorbeeld 'High Horse Lady', een oeverloos nummer dat vier minuten lang op hetzelfde lome niveau voortdrijft zonder ook maar één moment spannend te worden.

Het lijkt wel alsof Oasis geen richting kan kiezen en de halfslachtige songs zonder overgave moeten dat verbloemen. Aan de ene kant willen ze klinken als de legendarische Oasis van weleer, maar aan de andere kant proberen ze een stap voorwaarts te maken.

Een stap die ze al vijf albums lang proberen te maken, maar waar ze nog nooit in geslaagd zijn. De band is te nostalgisch en wil te graag terug naar die tijd dat ze het genre bepaalden.

Volgers

Een aantal jaar verder zijn ze echter niet de trendsetters, eerder de volgers. Een nieuwe generatie creatieve muzikanten uit Engeland is inmiddels opgestaan en Oasis staat erbij en kijkt ernaar.

Meetlat

Vaak wordt het nieuwe werk vergeleken met de eerste albums 'Definitely Maybe' en '(What's the Story) Morning Glory'. Ik noem het maar even de Oasis-meetlat. Het maakt daarbij alleen uit in hoeverre het album in de buurt komt van die kwaliteit. Als je de band puur op zijn merites beoordeelt kom je echter tot de conclusie dat het muzikaal gezien teleurstelt.

Het is wel verfrissend om eens een iets ruiger, groovender geluid te horen, maar met dat gegeven wordt vervolgens weinig gedaan. Het resultaat is een onsamenhangend geheel dat teert op bij elkaar gesprokkelde gitaarriffs, The Beatles, veel herhaling en puike baslijnen, dat wel (vooral in Soldier On).

'Dig Out Your Soul' is een plaat zonder inspirerende inhoud en dient daarom snel te worden vergeten. Er is tegenwoordig zo veel moois te beluisteren dat het zonde is om te lang bij Oasis te blijven hangen. De band is wel zo vriendelijk geweest om het complete album op hun myspace te zetten.