Bij het horen van de namen Fujiya & Miyagi denk je algauw aan een koppel Japanse muzikanten of de nieuwste vondst op het gebied van spelcomputerelectronica. Maar niets is minder waar, het zijn een stel Britten die hier de knoppen bedienen.

'Lightbulbs' kan met het nummer 'Knickerbocker' bijna niet beter beginnen. Als een mantra dreunt de in krautrock geharnaste zin Vanilla, strawberry, knickerbocker glory door je speakers. De langgerekte synthesizerpartijen hypnotiseren terwijl de drums het geheel voort blijven stuwen. Geniaal nummer!

Voortkabbelen

Het is dan ook des te teleurstellender dat de Britten vervolgens weinig moeite doen om het hoge niveau van de openingstrack te evenaren en de muziek flauwtjes laten voortkabbelen. Ze maken zich er gemakzuchtig vanaf met kale discobeats waarop zanger David Best zijn stem lafjes laat leunen. Dit is electronische popmuziek van het saaie soort.

Neu!

Pas bij 'Pussyfooting' krijgt de band weer een beetje kleur op de wangen en lijken Fujiya en Miyagi zich weer wat in te spannen. Afsluiter 'Hundreds & Thousands' is een mooie ode aan de krautrockpioniers van Neu!. Maar waar de Duitsers doorgaans zo'n 10 minuten nodig hebben om hun ei te leggen, weten de Britten een knappe spanningboog in ruim 4 minuten op te bouwen.

'Lightbulbs' heeft mooie uiteinden, maar alles wat er tussenin zit, is nauwelijks het luisteren waard. Snel vergeten dus deze plaat. Wel even het geweldige 'Knickerbocker' downloaden.

Luister hier naar Fujiya en Miyagi