AMSTERDAM - Het is een traditie van gothic-festival Summer Darkness: het programmeren van een grote en invloedrijke band. Dit om nog eens te laten horen welk geluid er ten grondslag ligt aan veel hedendaagse doom, wave, industrial en gothic acts.

Na Front 242 en Bauhaus op de afgelopen edities, is het dit jaar de beurt aan het legendarische Echo & The Bunnymen, alweer 30 jaar geleden opgericht in Liverpool.

De band rond zanger Ian McCulloch en gitarist Will Sergeant nam een uitverkocht Tivoli donderdagavond mee op een zalige reis met een teletijdmachine.

Donkere jaren

Zodra de vanavond zeskoppige band in het duister opkomt en de eerste direct herkenbare riff van Rescue wordt ingezet, bevindt heel Tivoli zich namelijk opeens weer ergens halverwege de donkere jaren tachtig, het moment dat de populariteit van Echo & The Bunnymen op haar hoogtepunt was.

De diep galmende drums donderen door de zaal met daar overheen twee volop echoënde gitaren. Met de effectieve lichtshow die zich compleet achter de band bevindt, zien we zelfs op een paar meter van het podium bijna uitsluitend gezichtsloze schimmen, wat de aangenaam duistere sfeer van een Bunnymen-optreden direct verhoogt.

Ian McCulloch

Zanger Ian McCulloch staat bewegingloos in het midden, warrig kapsel en karakteristieke lange jas aan. Zijn stembereik is in het verre verleden vast nog wel groter geweest, maar als hij na enkele minuten met alle kracht die z'n huilende stem nog heeft "Is this the blues I'm singing?" uitspuwt, hangt het publiek aan z'n lippen.

Een publiek dat deze avond overigens nauwelijks uit extravagant geklede gothic-liefhebbers bestaat, maar uit veel in fans van in de veertig, onder wie ook veel Engelsen, die McCulloch's praatjes tussendoor wellicht wel zonder ondertiteling konden volgen.

The Killing Moon

Zij krijgen hoe dan ook een greatest hits-show vol klassiekers voorgeschoteld, van oude hits The Cutter tot het massaal meegezongen The Killing Moon. Een waar 'feest der herkenning', om er maar eens een muffige uitdrukking tegen aan te smijten.

Maar Echo & The Bunnymen is kortom te goed op dreef om simpelweg van 'zwelgen in nostalgie te spreken. Dit vanwege het totaalplaatje van overdonderend geluid, een hele reeks nog altijd sterke songs, een bijzonder strak en bij vlagen zelfs vlammend spelende band en die uitgekiende lichtshow die de band fraai in het donker zet.

Set

Als er al wat te zeuren valt, dan had de wat korte reguliere set van een krap uur best wat langer mogen duren. En had die overbodige toegift met The Doors' People Are Strange en gestoei met Lou Reed's Walk On The Wild Side beter achterwege kunnen blijven.

Want zo waren we voor het einde van dit concert alweer terug in het hier en nu. Desondanks: fraai concert van een nog steeds niet routineuze band.

Volgend jaar hopelijk weer zo'n act op Summer Darkness die laat zien waar diverse jonkies de mosterd halen.