AMSTERDAM - Met een overvol North Sea 2008 programma was het op de eerste dag al flink uitzoeken wat er allemaal gezien kon worden, zonder ook maar iets te missen. Er kon genoeg genoten worden al lag een behoorlijke voorspelbaarheid voor de hand.

De grote artiesten deden wat van hen verwacht werd. En de echt grote klasse kwam in dit geval van een heel erg goede Herbie Hancock band.

Druk, druk, druk

Niet eerder bleek Ahoy, Rotterdam, sinds drie jaar de plek waar North Sea Jazz gehouden wordt, een vervelende plek met zoveel mensen. Waar in de eerste twee jaar iedereen nog listig zijn weg wist te vinden stonden, zo stonden de parkeergarages nu reeds vroeg bomvol en kon iedereen, die al door het drukke verkeer rond Rotterdam de stad was binnen gekomen, erg lang wachten op een parkeerplek of er domweg gewoon geen vinden. De klacht van de avond was dan ook het te laat binnen komen en het begin van het programma missen.

Al Jarreau en Debbie Davis

Daar kwam nog bij dat het programma qua tijden af en toe wat opschoof, wat tot veel onduidelijkheid leidde. Maar genoeg gezeikt nu, het gaat tenslotte om de muziek. Het begin van het programma was veelbelovend met Hans Teeuwen, Zuco 103 en Matthew Herbert, die allemaal misschien wel heel vroeg in de programmering zaten. Vooral Zuco 103 had een losser publiek verdiend.

Eerste hoogtepunt was good old Al Jarreau die met een gelikte show en een prima band een groot publiek in vervoering bracht. De eerste grote verrassing bracht hij met het brengen van zangeres Debbie Davis, die momenteel grote furore maakt bij Cirque du Soleil. In het door Jarreau en David Sanborn geschreven en het in duet gezongen ‘I Fell For You’ kon ze al haar kwaliteiten tonen en dat deed ze met grote klasse. Geweldige stem en gloedvolle presentatie. Volgend jaar graag veel meer van haar!

Eliane Allias

Natuurlijk waren er nog belangrijke optredens van het uit New York afkomstige Nublu Orchestra, met een glansrol voor de Turks New Yorkse voorman/saxofonist Ilhan Ersahin in de heerlijke buitentent Congo, sowieso een tent die je flink in de gaten moet houden. En gaf de altijd goed Cassandra Wilson een prima show. Door het welvallen van legende Hank Jones, hij was om gezondheidsredenen vanaf een concert in Duitsland gelijk naar New York terug gevlogen voor een checkup, viel het optreden wat hij zou geven, maar zonder hem wel werd doorgezet, behoorlijk in het water.

Er werd door trompettist Roy Hargrove en zangeres Roberta Gambarini nog wel geprobeerd er iets van te maken maar overtuigen deed het niet. De Braziliaanse pianiste Eliane Elias had te maken met een dwarrelend geluid maar sloeg zich er, met hulp van haar man/bassist Marc Johnson en de geweldige drummer Paul Braga, geweldig doorheen. Niet zo goed als een paar maanden terug (waar toen ook good old Toots Thielemans een gast optreden deed) in het Bimhuis maar nog altijd zeer de moeite waard.

Herbie Hancock

Terwijl het optreden van Cleo Laine en John Dankworth in de betaalzaal Amazon met een half uur uitliep en de Cubaanse Omara Portuando zelfs een uur later begon was de zaal voor Herbie Hancock al helemaal overvol gelopen. En kon er voor aanvang van het optreden al niemand meer in. Een beetje bizar die wat kleine Hudson zaal, gegeven dat de man niet alleen een ongelooflijke reputatie heeft maar ook nog eens vorig jaar een dikke Grammy met het album ‘The Joni Letters’ verdiende.

Het optreden was overweldigend, smaakvol en vol muzikale verrassingen. En of het nu songs van Hancock zelf, van Wayne Shorter of gitarist Lionel Loueke waren, alles werd met veel enthousiasme en spelplezier en een ongelooflijke dosis klasse voor het voetlicht gebracht. De legendarische bassist Dave Holland en top drummer Vinnie Colaiuta hielden alles strak, Hancock was heer en meester op de toetsen en gitarist Loueke stal de show met zijn uitzinnige gitaarspel. Vanavond zal het concert meer richting ‘The Joni Letters’ gaan.

Cool New Cool Collective

Zoals ik al eerder meldde is de Congo vaak de place to be. Wat het is weet ik niet maar het lijkt of het plezier in muziek maken gewoon van het podium afspat. Zo ook met onze eigen New Cool Collective. Natuurlijk was daar Jules Deelder die hier en daar wat poëtische bijdragen leverde maar het was natuurlijk gewoon aan de muzikanten om er een feest van te maken. En dat betekende knallen en veroveren.

En terwijl soul ladies Angie Stone en Jill Scott goede maar enigszins voorspelbare shows in andere zalen gaven waren het dus de mannen van New Cool die lieten zien waar muziek maken om draait. Echt plezier en klasse gebundeld in een heerlijk overrompelende show.

North Sea Jazz 2008 dag 1