Madonna bevindt zich op z'n zachtst gezegd niet in de meest inspirerende periode van haar carrière. Na de aanstekelijke, maar truttige house van 'Confessions on a Dancefloor' zet Madonna nu vooral in op 'urban'. En daar imponeert ze allerminst mee.

Ondanks de matige kritieken van 'Confessions on a Dancefloor' behaalde het album in maar liefst veertig landen de nummer één positie. Ook haar 'Confessions'-tour was een daverend succes met uitzinnige fans en uitverkochte stadions.

Kauwgombal

Drie jaar later is er 'Hard Candy', een chemische kauwgombal waar weinig smaak aan zit. Duurbetaalde producers als Timbaland en Pharrell Williams en gastoptredens van Justin Timberlake en Kanye West kunnen niet verhullen dat dit snoepgoed de tanden alleen maar rot maakt.

Vooral Pharrell lijkt met de zwakke composities die hij aanlevert te solliciteren naar vervroegde uittreding. Met het door hem geproduceerde 'Spanish Lesson' doet hij z'n N.E.R.D-single 'She Want's To Move' nog eens dunnetjes over, maar dan slechter. Ook 'Give It 2 Me', 'Heartbeat', She's not me' en 'Incredible' lijken wat gemakzuchtig door hem in elkaar geflanst.

Koningin

Even lijkt Madonna's ster nog op te lichten. Met het simpele en doeltreffende 'Miles Away' laat The Queen of Pop toch nog even horen waarom ze die titel ooit toebedeeld kreeg. 'The Devil Wouldn't Recognize You' valt ook nog in de categorie 'beklijvend en aanstekelijk', maar voor de rest is het huilen met de pet op, 'Hard Candy' klinkt saai en goedkoop.

Madonna lijkt van koningin van de pop te verworden tot een bleke lakei van de commercie. Om nu al haar aftreden te eisen lijkt wat voorbarig, want de diva bewees in het verleden al vaker dat ze zich kan transformeren en met succes kan komen. Voorlopig zullen we het echter moeten doen met één van de slechtste platen uit haar carrière.

Luister hier naar Madonna