Vertrouwen op eigen kracht, niet teveel Dire Straits. Dat was maandag het motto bij het concert van gitarist/songwriter Mark Knopfler in de Rotterdamse Ahoy.

Mark Knopfler is nooit een grote showman geweest. Toen hij in de hoogtijdagen van zijn Dire Straits de toeschouwers in megastadions als De Kuip en Wembley gek maakte, was dat te danken aan zijn ultrasubtiele gitaarsound.

Met zijn eenvoudige shirtje, halflange lokken met karakteristieke haarband en gitaar om de schouder ging hij het publiek te lijf.

Money for Nothing

Tussen de nummers door zei hij nauwelijks iets. Het werk werd gedaan door de gitaar, duim, wijsvinger en middelvinger. De twee overige vingers strak op de body. Bij het inzetten van Money for Nothing of bij de Knopfler-solo in Sultans of Swing raakte de grote massa steevast in extase.

Maandagavond in Ahoy was voorafgaand aan de show al duidelijk waar de kracht van het optreden zou liggen. Vanaf het dak verlichtte een spot de Fender Stratocaster van de Schotse gitarist.

Bij de entree was Knopfler, voor wie hem alleen kent als frontman van Dire Straits, nauwelijks herkenbaar. De haarband is overbodig geworden en het haar dat hij nog wel heeft is witgrijs.

Eelt

Maar zodra hij de gitaar laat klinken is hij onmiddelijk weer wel Mark Knopfler, de ogenschijnlijk verlegen gitaarvirtuoos uit Glasgow. Altijd zonder plectrum, want juist het eelt op de duim van Knopfler geeft hem die herkenbare solide sound.

Met de gevoelige manier waarop hij de snaren raakt giert er al bij het tweede nummer (Why Aye Man) een siddering van kippenvel door het Sportpaleis.

Countryinvloeden

Knopfler heeft zich na de Dire Straits-jaren toegelegd op zijn persoonlijke muziekvoorkeuren en is afgestapt van de commerciële lijn. In de vijf soloalbums die hij sinds 1996 maakte zijn folk- en countryinvloeden te horen.

Minder interessant voor een groot publiek, maar de echte fans bleven hem trouw. Zijn muziek trekt, zo bleek gisteren, ook de jongere gitaarliefhebbers. Anno 2008 krijgt Knopfler nog makkelijk Ahoy een paar keer vol.

Klassiekers

Ondanks dat het recente werk van Knopfler gewaardeerd wordt, komen de meeste mensen voor de Dire Straits-klassiekers. Het grijsgedraaide Walk of Life liet hij gelukkig achterwege, maar aan andere hoofdstukken in de pophistorie kon hij niet voorbijgaan.

Hoewel hij dat zelf vermoedelijk wel zou willen. Gedwee werkte hij nog maar een keer Romeo And Juliet, Brothers in Arms, Sultans of Swing en het eindeloze epos Telegraph Road af.

Recent

Tussen het plichtmatig opvoeren van de uitgemolken klassiekers kwamen juist de recentere nummers van Knopfler, begeleid door een zeskoppige band, goed tot zijn recht in de grote concertzaal.

Met de ingetogen nummers van zijn nieuwste album Kill To Get Crimson bewijst Knopfler naast gitaar spelen ook een begenadigd songwriter te zijn. Ook het zingen lijkt hem met de jaren beter af te gaan. Van zijn solowerk maakten Hill Farmer's Blues en The Fish And The Bird van Ahoy haast een intieme setting.

Het populaire geluid is er bij Knopfler al een tijdje vanaf en de vingers op de Pensa zijn ook niet meer zo snel als in de jaren tachtig. Toch is de muzikale houdbaarheidsdatum voor Knopfler gelukkig voorlopig nog niet verstreken.

Mark Knopfler in Amsterdam