Bijna twintig jaar na haar doorbraak met I Should Be So Lucky is Kylie Minogue hipper dan ooit. Met X probeert ze met succes jongere popprinsesjes als Britney Spears muzikaal af te troeven.

Voorbode van X was de single 2 Hearts, een voor Kylie afwijkend nummer waarin invloeden uit glamrock te horen zijn. Het meest bijzondere van dit nummer is dat het een cover is van de Engelse electropopband Kish Mauve. In feite is 2 Hearts van Kylie een vrijwel identieke kopie van de originele plaat. Dat is ook het grootste mankement aan X, nergens is iets origineels te ontdekken, alles is door anderen bedacht en in elkaar gezet. Kylie hoefde er alleen maar aan te pas te komen om de nummers in te zingen.

Pop

Wie zich daar niets van aantrekt en lekker klinkende pop boven creativiteit en vakmanschap stelt, heeft aan X zeker een goede cd. Bovendien is er wel degelijk goede muziek te horen, maar de inbreng van de artiest is hierin nihil. Niets nieuws natuurlijk, in de jaren zestig gebeurde bijvoorbeeld bij Motown eigenlijk niet veel anders. We kunnen zelfs stellen dat Kylie met X weer terug is gekeerd naar haar muzikale roots.

Jaren 80

Zo waren eind jaren tachtig Stock, Aitken en Waterman verantwoordelijk voor op het eerste gehoor niet veel om het lijf hebbende, maar ijzersterk geproduceerde popliedjes van Kylie. De nummers op X zijn daar wel mee te vergelijken, alleen zijn anno 2007 de ijkpunten van de producers wat anders. Zo hoor je in nummers als In My Arms de invloeden van de Franse acts als Justice.

Ook Sensitized heeft Franse invloeden, maar dan door middel van een sample van Bonnie & Clyde van Serge Gainsbourg. Wie echter het nummer Nouveau Western van de Franse rapper MC Solaar kent, hoort dat ook hierbij goed 'leentjebuur' is gespeeld. X is dus een lekker klinkende en hippe plaat, maar is niet bijster origineel.