Maar liefst 28 artiesten, waaronder niet de minsten, verleenden hun medewerking aan dit album vol Lennon-covers. De opbrengsten komen geheel ten goede aan de aktie van Amnesty in Darfur.

Het goede doel dat de drijfveer was achter dit project zorgt er eigenlijk voor dat dit album eigenlijk blind aangeschaft dient te worden. Zo snijdt het mes aan twee kanten: Amnesty kan zo meer goed werk verzetten in Sudan en de koper van dit album heeft een puike verzameling van popklassiekers in een nieuw jasje.

Opener van de dubbel-cd is bijna vanzelfsprekend U2. Deze band , en vooral zanger Bono is zo druk bezig met aandacht vragen voor de misstanden in de wereld dat ze op deze plaat niet mogen ontbreken.

Degelijk

Hun versie van Instant Karma is degelijk, maar helaas niet spectaculair. R.E.M. doet het als tweede band een stuk beter met een mooie ingetogen uitvoering van #9 Dream.

Daarna volgen in een rap tempo een keur van vele bekende sterren, waarvan sommigen helaas de plank ernstig misslaan. Zo is de samenwerking tussen Aerosmith en de Sierra Leone's Refugee All Stars een mislukte combinatie, waarbij vooral de brulboei van Steven Tyler irriteert.

Kravitz

Gelukkig komt Lenny Kravitz er meteen achteraan en is hij in ouderwets goede vorm. Andere hoogtepunten op CD 1 zijn verder nog Corinne Bailey Rae, Avril Lavigne en een charmante versie van Jealous Guy door Youssou N'Dour.

De tweede schijf gaat sterker van start. Green Day weet heel goed de boodschap van Working Class Hero te vertalen naar een indrukwekkende protestsong. Het nummer is daarom ook niet voor niets als single uitgebracht.

Constant

Na dit nummer blijft de kwaliteit veelal constant: Jack Johnson, The Black Eyed Peas, Ben Harper en Snow Patrol leveren achtereen een uitstekende cover af. Daarna volgt de waarschijnlijkst mooiste Lennon-vertolking van The Postal Service.

Deze band die in Nederland verbazingwekkend genoeg niet echt heel bekend is durfde verder van het origineel af te gaan staan dan de rest en maakte van Grow Old With Me een prachtige ingetogen versie vol met moderne electronica.

Boyband

De rest van CD2 blijft ook van een constant hoog niveau, waarbij zelfs de boyband Tokio Hotel goed werk aflevert en de engelachtige stem van Regina Spektor prachtig afsluit. Toch blijft na afloop van het beluisteren van het dubbelalbum het gevoel hangen dat het allemaal net even iets te veel van het goede is.

Als de compilatie was teruggebracht naar een enkel schijfje, waarop alleen de echt goede nummers hadden gestaan, dan had dit project de volle vijf sterren-score gekregen. Nu krijg je toch regelmatig de neiging om even een nummertje te skippen.