Veertig jaar na het verschijnen van Sgt Pepper's Lonely Hearts Club Band, maakt Paul McCartney nog steeds schijnbaar achteloze pop. Het album Memory Almost Full laat goed horen dat de meester het liedjesschrijven nog steeds niet is verleerd.

Het openingsnummer Dance Tonight is meteen zeer illustratief. In een tijd waar dansmuziek associaties oproept van knallende beats, is dit nummer juist luchtig en lichtvoetig en brengt het je in een vrolijke stemming, waarbij je best wel zou willen dansen. De energie die van de plaat afspat is mede te danken aan het feit dat McCartney voor de opnames een heuse band samenstelde om daarmee de plaat op te nemen. Op het album hoor je dus geen zanger plus wat sessiemuzikanten, maar een hechte band.

Basis

Op alweer zijn 21ste soloalbum gaat de oud-Beatle muzikaal dus weer terug naar de basis. Doordat 'Macca' zich ouderwets lekker op de liedjes kon concentreren en de invulling voor een deel aan de rest van de band kon overlaten, klinken de nummers zoals we ze graag horen.

Paul McCartney's solo-carriere heeft nogal een knauw gekregen van een aantal mierzoete hits die hij in het verleden scoorde (waaronder We All Stand Together en Mull Of Kintyre), maar wie Paul na zijn Beatles-tijd links heeft laten liggen zou er goed aan doen dit album eens goed te beluisteren.

Vertrouwd

Kijk, erg hip is de muziek van McCartney natuurlijk niet, dus de man zal met dit met dit album nooit nieuwe fans binnenhalen, maar de plaat doet wel lekker vertrouwd aan. De nummers zijn allang niet meer zo goed als veertig jaar geleden (laat staan zo vooruitstrevend), maar ze zijn nog prima genietbaar. Voor de echte Beatlefan is deze plaat een verplichte aanschaf, maar voor de wat meer algemene muziekliefhebber is dit meer een smakelijk tussendoortje.