De naam Voxtrot gonsde al een tijdje rond onder liefhebbers van de betere alternatieve gitaarpop. Na 2 EP's in 2005 is er nu een volledig album van de band, waarmee Voxtrot na The Shins en Modest Mouse laat horen dat de betere gitaarpop momenteel toch echt uit Amerika komt.

Na jaren van het ene hippe Engelse gitaarbandje na de andere, slaan de Amerikanen nu keihard terug met Voxtrot als de troef van dit moment. Voor mensen die de band al een tijdje volgen zal het titelloze debuut wel even wennen zijn, omdat de band heel wat gas heeft terug heeft genomen, maar buiten dat is Voxtrot de lekkerste alternatieve band van dit moment.

Boze tongen roepen momenteel om het hardst dat de EP's van Voxtrot veel beter zijn, maar die hebben waarschijnlijk niet de tijd genomen om dit album een paar keer op hun gemak te beluisteren, want bij elke draaibeurt begint de plaat mooier te worden. En dat is toch precies wat een goede plaat als belangrijkste eigenschap moet hebben?

Beatles

De scherpe randjes zijn ingeruild voor wat volle arrangementen, maar vooral knappere liedjes, die op het ene moment aan Coldplay of The Shins en soms, zoals in het nummer Stephen, als The Beatles klinken.

Net als die grootmeesters van de pop weet Voxtrot liedjes op plaat te zetten, die op het eerste gehoor niet veel om het lijf hebben, maar na een paar te hebben gehoord hun eenvoudige schoonheid prijsgeven.

Brits

Voxtrot mag dan wel uit Texas komen, uit bovenstaande referenties blijkt overduidelijk dat de band erg Brits klinkt. Dat kan wel kloppen, want zanger/componist Ramesh Srivastava heeft enkele jaren in Glasgow gestudeerd.

Daar is hij ongetwijfeld besmet geraakt met hetzelfde muzikale virus als de bandleden van Snow Patrol en Belle & Sebastian. Het enige grote verschil met al die Britse bandjes is dat Voxtrot, maar niet voor een optreden naar Nederland lijkt te komen.

Dat is er jammer omdat de band over een uitstekende livereputatie beschikt. Tot het zover is zullen we het met dit album moeten doen en dat is verre van een straf.