Net voor het moment dat hun debuutalbum in Nederland uit zou komen, gooit Larrikin Love de handdoek in de ring. Na een tijdlang een speelbal te zijn geweest van platenmaatschappijen heeft de band er geen zin meer in. Wat rest is een bijzonder en heerlijk album.

In de schijnbaar eindeloze stroom nieuwe Engelse bandjes wist Larrikin Love zich muzikaal prima staande te houden. Dit vooral omdat de band veel unieke invloeden in de muziek liet doorklinken.

Met hun mix van indie, calypso, folk en punk doet de muziek vooral denken aan The Pogues. Het aangemeten uiterlijk van vrolijke landlopers deed de rest (de band heeft qua uiterlijk wel wat weg van Dexy’s Midnight Runners ten tijde van Come On Eileen).

Afkeer

Ook tekstueel is de band anders dan het gros Engelse gitaarbandjes, dit mede door de vaak literaire teksten die, volgens de band, zijn geïnspireerd op het werk van Rimbaud en Wilde.

Een belangrijk terugkerend thema op het album is de afkeer van zanger/tekstschrijver Edward Larrikin van zijn thuisland. Zo zingt hij in Downing Street Kindling: "So goodbye, yeah I wish you all well but I can no longer thrive in England for I think that it is Hell."

Frankrijk

Deze uitspraak lijkt een typerende voorbode voor Larrikin’s voornemen het land, en zijn band, te verlaten en naar Frankrijk te verkassen.

De muziek zal hij gelukkig niet al te snel vaarwel zeggen, aangezien Larrikin dit jaar verrassend opdook op het album van Patrick Wolf. Toch verliezen we in de vorm van Larrikin Love een leuke en vooral bijzondere band.

Nieuws

Wie getuige is geweest van een van de optredens van de band in ons land zal het uiteenvallen van de band nog betreurenswaardiger vinden. Hopelijk komt Larrikin snel met iets nieuws op de proppen. In de tussentijd kunnen we ons prima vermaken met dit heerlijke album.

Bekijk hier de video van het vrolijke Happy As Annie.