In Frankrijk en Canada is Leslie Feist al een heuse ster, hier in Nederland heeft ze die status nog lang niet. Dat dit ten onrechte is, bewijst ze met haar vierde album The Reminder.

Al bij haar vorige album, Let It Die, was er de verwachting dat deze Canadese dame het tot ster zou schoppen, maar helaas kwam ze niet verder dan lieveling van een select groepje fans. En dat is eigenlijk heel zonde.

De muziek die ze maakt laat zich niet zo makkelijk in een hokje stoppen, maar in haar jazzy ballads overklast ze op alle fronten alle concurrenten als bijvoorbeeld Norah Jones. De liedjes van Feist nodigen door hun breekbaarheid uit tot intensief luisteren, waarna ze hun ware schoonheid pas echt prijsgeven.

Met bijvoorbeeld een koptelefoon op of in een stille kamer hoor je hoe knap de nummers zijn gecomponeerd en hoe bijzonder de arrangementen zijn. Als een gelouterde jazzmuzikant weet ze hoe de kunst van het weglaten werkt.

In sommige nummers hoor je vaak alleen haar engelachtige stem en een spaarzame gitaar, waarna er opeens een aantal tegendraadse gitaren opduiken of een spannend klinkende harp klinkt.

Als je zonder al te veel concentratie naar The Reminder luistert vallen de meeste nummers niet echt op en zullen ze vrolijk uit de luidsprekers komen kabbelen. Behalve bij een aantal bijzondere momenten op de plaat.

Zo bevat de eerste single My Moon, My Man een bijzonder middenstuk, waarin de gitaren doen denken aan The Broken Social Scene, het Canadese alternatieve rockcollectief, waar Feist ook regelmatig deel van uitmaakt.

Maar de echte juweeltjes van het album zijn Sealion, een bezwerend gospelnummer dat is gebaseerd op een lied van Billie Holiday en dat ook de zelfde beklemmende sfeer uitademt als het werk van de jazzlegende en afsluiter How My Heart Behaves, een tragisch klinkend duet samen met de Noorse zanger Eirik Glambek Bøe (bekend van de Kings of Convenience).

Hopelijk gaat The Reminder Leslie Feist eindelijk brengen wat ze verdient: grote roem.

Bekijk hier de video van de nieuwe single 1 2 3 4.