Conor Oberst, de man die eigenlijk in zijn eentje de band Bright Eyes vormt, wordt al jaren bestempeld als iemand die in staat moet zijn om hele geniale platen af te leveren. Stapje voor stapje komt hij daar steeds dichter bij in de buurt.

De nieuwe Dylan is hij nog niet, maar dat lijkt een kwestie van tijd. Cassadaga is na een heel hoop eerdere releases van wisselende kwaliteit, de meest consistente plaat van Oberst. Voor de fans staat dat wellicht gelijk aan saai, maar voor onbevooroordeelde luisteraar valt er heel veel te genieten. Vooral omdat Cassadaga geen zwak moment kent en daarom alle kanten van het vakmanschap van Conor Oberst weet te belichten.

Het album bevat een selectie van 13 nummers die zijn uitgekozen uit een groter aantal nummers dat de band opnam gedurende 2006. Door de collectie nummers te destilleren tot een enkel album, klinkt Cassadaga als een stilistisch geheel, waarbij americana en folkpop de boventoon voert .

Al klinken de eerste restjes, die intussen ook al zijn verschenen onder de noemer Four Winds EP, ook niet verkeerd. Vooral de single Four Winds laat de kant van Bright Eyes horen waarmee de band hoge ogen kan gooien bij het grote publiek. Het is een vrolijk nummer met een countryviool en een gierend orgel als begeleiding voor de opgewekt klinkende tekst.

Dubbele bodem

Wie goed luistert hoort trouwens iets heel anders, zoals de verbranding van heilige boeken, satan en de hoer van Babylon. Die dubbele bodem is typisch iets voor Conor Oberst; hij houdt van mystieke spelletjes, taalgrappen en verborgen boodschappen. Zo zit er bij de cd een speciaal kaartje waarmee de op het eerste gezicht saai lijkende albumcover kan worden omgetoverd in een occulte tekening.

Wie de moeite neemt om het cd-doosje uit elkaar te slopen, kan lezen dat het album is opgedragen aan Sabrina Duim, de harpiste van Bright Eyes, die eerder dit jaar op nog maar 22-jarige leeftijd overleed.

Bekijk hier de video van Four Winds