Er is al heel veel gezegd en geschreven over de Arctic Monkeys en bijna overal worden ze als geniaal neergezet. Maar is dat ook terecht? Na beluisteren van hun nieuwe album rest op die vraag maar één antwoord: jazeker!

The Arctic Monkeys is zo'n band die mensen over vijftig jaar nog kennen. Al was het maar vanwege de bijzondere en stormachtige wijze waarop de band zich in korte tijd, en op eigen kracht, naar de top van de hitlijsten heeft weten te werken. Het debuut album, dat iets meer dan een jaar geleden verscheen, stond vol met knap gecomponeerde liedjes met een wilde jongensachtige bravoure.

Gewapend met deze perfecte meezingers veroverden de Monkeys de podia en festivals van Europa. Op de successen die men daarmee verwierf had de band makkelijk een paar jaar kunnen teren, maar zanger Alex Turner bleek nog zo vol met goede ideeën te zitten. Deze ideeën zijn nu verwerkt in het tweede album van de jonge Britse band en wat schetst de verbazing?

De nummers zijn nog beter geworden. Dat is een prestatie van formaat, aangezien het debuut ook al vol stond met memorabele nummers, maar nummers als Fluorescent Adolescent bewijzen dat Turner en de rest van de band de lat nog veel hoger kunnen leggen. Het knappe van dit alles is dat de gemiddelde leeftijd van de band zo ongeveer op 21 jaar ligt.

De vrees was dat de jonkies de roem rondom het eerste album niet goed aan zouden kunnen, maar los van het verlies van een bassist, is de band door het plotselinge sterrendom alleen maar beter geworden.

Voor zoiets rest niets anders dan groot respect. Favourite Worst Nightmare is een nog evenwichtigere plaat geworden, waarop de band ook gas terug durft te nemen (zoals in de prachtige afsluiter 505), maar vooral laat zien met frontman Alex Turner over een van de allerbeste componisten van deze tijd te beschikken.