Hiphop komt tegenwoordig in veel soorten, maten en smaken, maar wat El-P ons voorschotelt is heel bijzonder. Verre van licht verteerbaar, maar voor wie de moeite neemt zeer bijzonder.

El-P groeide op in een muzikaal gezin, zijn vader was jazzpianist, daarom was de keuze voor een muziekgerelateerde opleiding voor de hand liggend. Maar op zijn achttiende had hij wel weer genoeg van de schoolbanken en begon hij samen met vrienden de rapgroep Company Flow.

Echt doorbreken deden ze niet, maar onder de liefhebbers van alternatieve hiphop waren ze een naam om rekening mee te houden, zeker nadat de band een platencontract kreeg bij het legendarische Rawkus-label.

Solo

Intussen begon El-P zijn horizon steeds meer te verbreden en koos hij voor een solo-carriere als artiest en remixer (zo bewerkte hij onder nummers van Beck, Charlie Parker en The Mars Volta).

Zijn eerste plaat kwam uit op Def Jux, een label dat het stokje van Rawkus had overgenomen als het aankwam op vernieuwende hiphop. Dat album Fantastic Damage, is intussen een klassieker, en dat predicaat gaat ook op voor zijn opvolger: I'll Sleep When You're Dead.

Onweersbui

Zodra je dit album opzet komt de muziek van El-P aanstormen als een pikzwarte onweersbui op een mooie lentedag: verfrissend, dreigend en puur. Dit is boze, authentieke hiphop in zijn puurste vorm.

El-P maakt geen muziek voor de dansvloer, de radio of MTV, maar wil de luisteraar onderdompelen in zijn grimmig geschetste wereldbeeld. In de teksten maakt hij zich oprecht boos over de Amerikaanse politiek en de muziek volmaakt dat zwartgallige plaatje.

Plezier

I'll Sleep When You're Dead is ondanks al die negatieve sfeer toch een album dat je voor je plezier opzet. Want zoals bij veel andere kunstvormen leveren duistere onderwerpen vaak de mooiste kunstuitingen op.

Als je El-P in een hokje zou moeten plaatsen is dat een kruising tussen moderne Radiohead en hiphop. Iedereen die wil weten hoe de artistieke voorhoede van de hiphop anno 2007 klinkt, doet er goed aan dit album aan te schaffen.