NU+ Guido werkt in Gaza in ziekenhuis: 'Eet zelden méér dan rijst en bonen'
De Nederlandse Rode Kruis-fysiotherapeut Guido Versloot werkt momenteel op de Gazastrook. In het European Gaza Hospital in Khan Younis ziet hij dagelijks met eigen ogen welke schade de Israëlische bombardementen aanrichten. "Alle emoties lijken hier uitvergroot."
Je werkt sinds begin januari midden in een oorlogsgebied. Ben je vaak bang?
"Het is heel vreemd, maar ondanks al het geweld om mij heen - waar ik in het ziekenhuis ook de gevolgen van zie - ben ik hier geen moment bang geweest."
"Het is heel vreemd, maar ondanks al het geweld om mij heen - waar ik in het ziekenhuis ook de gevolgen van zie - ben ik hier geen moment bang geweest."
"Om de een of andere reden ben ik bang voor veel dingen, maar niet voor oorlogsgeweld. Het raakt mij of het raakt mij niet. Elke keer als ik weer schoten of een explosie hoor, denk ik: dit heb ik overleefd, dus hier hoef ik niet meer bang voor te zijn. Als je wel bang zal zijn, valt dit werk niet te doen."
Kun je 's nachts slapen?
"De eerste nachten dat ik hier was, kon ik dat nauwelijks. Er was te veel lawaai van zowel explosies en schoten als van de grote aantallen mensen die rondom het ziekenhuis wonen. Maar op een gegeven moment ben je moe genoeg en nu slaap ik door bijna alles heen. Heel af en toe word ik nog wakker als een explosie erg luid was, maar dan draai ik me meestal weer om en slaap ik verder."
Kun je 's nachts slapen?
"De eerste nachten dat ik hier was, kon ik dat nauwelijks. Er was te veel lawaai van zowel explosies en schoten als van de grote aantallen mensen die rondom het ziekenhuis wonen. Maar op een gegeven moment ben je moe genoeg en nu slaap ik door bijna alles heen. Heel af en toe word ik nog wakker als een explosie erg luid was, maar dan draai ik me meestal weer om en slaap ik verder."
Hoe is het om daar te leven en te werken?
"Een heel bizarre situatie. Het continue geluid van geweld om je heen, het overvolle ziekenhuis waarin we werken en wonen, de hoeveelheid die je voor mensen kunt betekenen, met een minimum aan middelen en de continue rollercoaster aan emoties waar je doorheen gaat."
"Een heel bizarre situatie. Het continue geluid van geweld om je heen, het overvolle ziekenhuis waarin we werken en wonen, de hoeveelheid die je voor mensen kunt betekenen, met een minimum aan middelen en de continue rollercoaster aan emoties waar je doorheen gaat."
"Het lijkt wel of in dergelijke situaties alle emoties uitvergroot worden. Van enorme voldoening als iets - soms heel kleins - goed gaat, tot diepe ellende als het niet lukt. Dit gaat niet alleen op voor het werk, maar ook voor de rest van ons leven hier. Daar komt nog bij dat wat hier gaande is, wereldnieuws is. Je kunt geen internetpagina openen of het gaat over dit conflict."
Hoe schrijnend is de situatie?
"Ik kom niet van het ziekenhuisterrein af, dus de situatie 'buiten' kan ik niet beoordelen. Het ziekenhuisterrein zelf is veranderd in een vluchtelingenkamp. In het ziekenhuis zijn alle kamers en gangen door mensen bezet en het buitenterrein staat vol met 'tenten'."
"Tot mijn verbazing blijft het allemaal nog redelijk overzichtelijk en gemoedelijk, ondanks dat er duizenden mensen op elkaar zitten. Wel zijn de spanningen sinds ik hier zit behoorlijk toegenomen. Niet alleen door het gebrek aan alles, maar ook door onzekerheid over het verloop van dit conflict."
Kun je daar een voorbeeld van geven?
"Aangezien er weinig eten meer te koop is, eten wij hetzelfde als de mensen in het kamp. In het begin was dat nog redelijk gevarieerd, maar het is nu zelden meer dan rijst met een paar bonen of linzen. Vlees is bijvoorbeeld helemaal niet meer te betalen."
"Ik kom niet van het ziekenhuisterrein af, dus de situatie 'buiten' kan ik niet beoordelen. Het ziekenhuisterrein zelf is veranderd in een vluchtelingenkamp. In het ziekenhuis zijn alle kamers en gangen door mensen bezet en het buitenterrein staat vol met 'tenten'."
"Tot mijn verbazing blijft het allemaal nog redelijk overzichtelijk en gemoedelijk, ondanks dat er duizenden mensen op elkaar zitten. Wel zijn de spanningen sinds ik hier zit behoorlijk toegenomen. Niet alleen door het gebrek aan alles, maar ook door onzekerheid over het verloop van dit conflict."
Kun je daar een voorbeeld van geven?
"Aangezien er weinig eten meer te koop is, eten wij hetzelfde als de mensen in het kamp. In het begin was dat nog redelijk gevarieerd, maar het is nu zelden meer dan rijst met een paar bonen of linzen. Vlees is bijvoorbeeld helemaal niet meer te betalen."
Hebben jullie voldoende middelen?
"Op dit moment hebben we nog genoeg middelen om de basiszorgverlening te handhaven. We doen wel zo zuinig mogelijk, aangezien we niet weten wanneer de voorraden aangevuld kunnen worden. We blijven dan ook hopen dat er binnenkort weer wat binnenkomt."
Waar hebben de mensen het meeste behoefte aan?
"Veiligheid, medicijnen, eten en drinken zijn echt dringend nodig. Maar waar wij de mensen het meeste over horen, is de onzekerheid over wat er gaat gebeuren en hoelang dit nog gaat duren."
"Mensen worden duidelijk moe van vluchten, het slechte slapen, het zorgen maken, het denken aan vermiste personen, het gebrek aan eten en drinken, noem maar op. Dat is vol te houden als je zou weten wanneer de ellende voorbij is, maar niemand kan daar een antwoord op geven. Wat wij kunnen doen, is er zijn totdat de ellende voorbij is en daarna."
Krijgen jullie ook (mentale) steun?
"De belangrijkste mentale steun die we hebben, is van elkaar. Wij zitten met een team van circa vijftien mensen in hetzelfde schuitje, dus als iemand er even doorheen zit, dan is er altijd wel iemand op wie je terug kan vallen. Mocht dit niet genoeg zijn, dan heeft het Rode Kruis 24/7 een psycholoog beschikbaar die gebeld kan worden. Als er al gebeld kan worden tenminste, dat is op dit moment vaak lastig."
"Andere mentale steun komt van de mensen om ons heen. Over het algemeen zijn zij heel dankbaar dat wij er zijn en zij laten dat ook merken. Dit geeft altijd weer een mentale opkikker."
"Veiligheid, medicijnen, eten en drinken zijn echt dringend nodig. Maar waar wij de mensen het meeste over horen, is de onzekerheid over wat er gaat gebeuren en hoelang dit nog gaat duren."
"Mensen worden duidelijk moe van vluchten, het slechte slapen, het zorgen maken, het denken aan vermiste personen, het gebrek aan eten en drinken, noem maar op. Dat is vol te houden als je zou weten wanneer de ellende voorbij is, maar niemand kan daar een antwoord op geven. Wat wij kunnen doen, is er zijn totdat de ellende voorbij is en daarna."
Krijgen jullie ook (mentale) steun?
"De belangrijkste mentale steun die we hebben, is van elkaar. Wij zitten met een team van circa vijftien mensen in hetzelfde schuitje, dus als iemand er even doorheen zit, dan is er altijd wel iemand op wie je terug kan vallen. Mocht dit niet genoeg zijn, dan heeft het Rode Kruis 24/7 een psycholoog beschikbaar die gebeld kan worden. Als er al gebeld kan worden tenminste, dat is op dit moment vaak lastig."
"Andere mentale steun komt van de mensen om ons heen. Over het algemeen zijn zij heel dankbaar dat wij er zijn en zij laten dat ook merken. Dit geeft altijd weer een mentale opkikker."
