Bekende Nederlanders proberen in Expeditie Robinson zo lang mogelijk te overleven op een onbewoond eiland. NU.nl spreekt iedere week met de afvaller. Deze week: Stefano Keizers.

Twee eilandraden en twee keer de meeste stemmen: niet veel deelnemers aan Expeditie Robinson kunnen zeggen dat ze dat hebben meegemaakt. Stefano Keizers wel, de cabaretier en kleinkunstenaar koos er in Kamp Noord zelf voor zich weg te laten stemmen, maar op Tweedekanseiland zag hij een mooie plek en hoopte te mogen blijven. Dat lukte helaas niet.

Keizers kwam terecht op Afvallerseiland, waar Rob Geus en John de Bever al enkele tijd met elkaar zaten te keuvelen. De vermoeide Keizers moest het tegen een van de heren opnemen in een duel en koos voor de 56-jarige zanger. In de proef, waarbij ze moesten balanceren op een krukje met één poot, hangend aan een dunne bar, viel Keizers uiteindelijk het eerste en moest hij het programma nu echt verlaten.

Je verliest de proef en moet weg, wat gaat er dan door je heen?

"Dat eerste moment voelde ik alleen maar totale verslagenheid. Terwijl John om mij heen stond te dansen en te zingen voelde ik me een totale loser. Ik was gewoon leeg, zowel in mijn hoofd als in mijn maag. Even later, in de auto terug, vond ik het toch wel fijn: weer terug naar de bewoonde wereld. Ik heb nog nooit zoiets meegemaakt als Expeditie: of je nu blijft of gaat, je bent hoe dan ook blij, het voelt hoe dan ook als een overwinning."

"Ik heb twee keer meegemaakt dat ik weg moest en uiteindelijk bleef ik toch. Dan denk je op een gegeven moment ook: misschien kom ik hier wel nooit meer weg. De crew heeft me er echt van moeten overtuigen en tot twintig keer toe gezegd dat het nu écht over was. Toch verwacht ik nog steeds dat Nicolette (Kluijver, red.) en Kaj (Gorgels) hier ieder moment voor de deur staan en me vertellen dat ik toch terug mag."

Wat ging er mis in de proef?

"Toen het krukje viel, wist ik het eigenlijk wel. John stond daar nog onbeweeglijk en ik hing aan mijn armen. Dat krukje begon bij mij onder mijn voeten te wiebelen, want hij stond niet echt op één poot, meer op een puntje van die poot door de kiezels. En dan gaat het heel snel."

"Sommige kandidaten blijken in de proeven veel taaier dan ze overkomen, dat was bij John ook. Ik dacht dat zijn drukte hem wel eens in de weg kon zitten, maar hij zette een knop om en stond daar. Ik denk niet dat het had uitgemaakt als ik Rob had gekozen, die twee mannen zijn echt aan elkaar gewaagd. Het was gekmakend hoe zij probeerden mij op Duivelseiland over te halen niet voor de een of de ander te gaan. Dat schoot ook door mijn hoofd: dan moet je terug en gaat het gewoon zo door, maar dan met één. Dat is energieslurpend."

"Ik was helemaal op, maar daar op het eiland kon ik mijn lach soms niet inhouden om hoe zij met elkaar stonden te doen. Ik wist al: wie ik ook kies, ik krijg spijt. Ik zat er gewoon totaal anders in dan zij, ik had net twee executies meegemaakt waarvan de eerste mij emotioneel heel zwaar viel en de tweede me ook weer raakte. Hoe verslagen en verraden mijn kampleden van Noord zich voelden door mijn besluit, dat hakte er in."

Hoe was het om weer thuis te komen?

"Je zit in een soort tweedeling: je hoofd wil niet naar huis, maar je lichaam, je maag, kijkt uit naar het eten. Ik zat een paar dagen nog even vast voor ik weer naar huis vloog, maar belde wel meteen met het thuisfront. Ik had er wel vrede mee toen, was blij om weer naar huis te mogen, maar het thuisfront was net zo verbaasd als jij: nu al eruit? Dat is het lullige van Expeditie ook, je blijft je altijd afvragen of je toch niet meer had gekund."

Wat had je achteraf anders willen doen?

"Ik had nog beter mijn best moeten doen om op Tweedekanseiland te blijven. Ik had veel te laat door dat zij al hadden besloten dat ik degene was die weg moest. Daar voelde het alsof de Expeditie me op het lijf geschreven was: ik herpakte mezelf en vind het heel jammer dat ik daar niet meer heb kunnen doen."

"Ik heb geen spijt van het besluit om kamp Noord te vragen mij eruit te stemmen. Mensen vonden het egoïstisch en achteraf gezien snap ik dat wel: het kamp miste met mij een fanatieke speler en zeker toen Sterrin (Smalbrugge) ook aankwam op Tweedekanseiland zag ik dat mijn team zwakker stond."

Wie komt het sterkst over?

"Het klinkt misschien gek, maar dan toch de leden van Kamp Zuid, dus voor de hussel van zondag. Dyantha (Brooks) is geslepen en sterk en dat heb ik zelf niet echt kunnen zien omdat ik haar niet meemaakte. Jan (van Halst) is een sterke, goede groepsspeler. En René (van Meurs) weet alles van scouting en is qua optimisme niet stuk te krijgen."