Bekende Nederlanders proberen in Expeditie Robinson te overleven op een onbewoond eiland. Iedere week valt er iemand af, die teleurgesteld terug naar huis gaat. NU.nl spreekt wekelijks met de afvaller. Deze week: Mariana Verkerk.

De dag voor de finale het spel moeten verlaten: dat wil eigenlijk niemand. Na 31 dagen overleven op het eiland wil je ook die laatste proef nog meemaken. Maar omdat er nog vijf spelers in het spel waren, kon het niet anders dan dat er twee naar huis moesten.

Hugo Kennis weet zich op finalisteneiland als eerste te plaatsen en als Eva Cleven het langst blijft zitten tegen een muur, weet ook zij zich te plaatsen. In het eindspel gaat het tussen Eva Koreman (lees hier haar afvallersinterview met NU.nl), Mariana Verkerk en Shary-An Nivillac. Laatstgenoemde weet uiteindelijk die laatste plek te pakken.

Je verliest de proef en loopt weg. Wat gebeurt er dan?

"Onvoorstelbaar dat ik zo ver gekomen ben, dat is eigenlijk het enige wat ik dacht. 31 dagen heb ik erin gezeten, terwijl ik een stuk ouder ben dan de rest van de groep (Verkerk is 59 jaar, red.). Die eerste dagen vielen de oudere deelnemers bij bosjes. Op een gegeven moment zei de rest ook: 'Nou, hebben we in ieder geval de oudjes er al uit.' En ik stond daar: 'Eh, nee hoor jongens, ik ben er nog.'"

"Ik heb mezelf onwijs onderschat, zo bleek wel. Ze hadden mij er zo nog dertig dagen kunnen laten zitten, ik vond het er heel fijn en heb ontzettend genoten. Maar toen ik de proef verloor, was het voor mij wel ook meteen klaar. Ik wilde naar huis, dat hoofdstuk was afgesloten."

Wat denk jij dat de reden is dat je eruit ligt?

"Het is stom dat dat vuurtje niet goed ging, ik heb dat deel van de proef denk ik toch een beetje onderschat. Alles ging goed, ik liep samen met Eva (Koreman, red.) voorop en toen kwam dat vuurtje en ging het mis. Vuur is een gek ding, je moet met zo veel elementen rekening houden en een heel deel heb je niet zelf in de hand. Dat heeft me uiteindelijk de kop gekost. Dat is jammer, ik had me daar beter op voor moeten bereiden."

"Vanaf dag één voelde het alsof ik op mezelf aangewezen was en ik had dat eigenlijk ook niet anders willen doen. Terwijl de rest zo'n elf uur slaap per dag pakte, was ik na een uur of zeven wel wakker en kon ik overal uitgebreid over nadenken. Ieder scenario is zo in mijn hoofd voorbijgekomen en zo kon ik heel goed anticiperen op wat de rest zou doen. Ik had de luxe niet om op mijn bondje terug te vallen, ik moest constant opletten en meeluisteren."

Verkerk: 'Ik woon in Amerika, dus ik had Robinson nooit gezien'
64
Verkerk: 'Ik woon in Amerika, dus ik had Robinson nooit gezien'

Wat had je achteraf anders willen doen?

"Ik had nooit zo moeten uitvallen over Akwasi. Dat ik iets zei als 'motherfucker' of 'son of a bitch' wist ik niet eens meer en zag ik terug op televisie. Dat was niet handig en daar heb ik achteraf ook echt wel spijt van. Maar daar zijn dingen aan vooraf gezegd en achteraf gezegd die je dan niet terugziet op televisie. Dat hoort bij televisie maken, want je hebt maar een uurtje waar alles in moet, maar ik had na al mijn ervaring beter moeten weten."

"Wat je terugziet op televisie is nog niet eens de helft van alles wat er is gebeurd. Ik kon het met een heleboel mensen heel goed vinden, heb zelfs nog afspraken gemaakt met Eva Koreman en Shary-An, op het eerste eiland waar we zaten. Niemand heeft dat doorgehad, want we hebben ook heel duidelijk tegen elkaar gezegd: 'Niemand moet weten dat wij elkaar mogen.' Ik hou eigenlijk niet van gekonkel en gesodemieter, ik doe dat normaal gesproken helemaal niet. Maar het is een spel en dan moet je wel. En dat vergeten mensen een beetje."

"Ik was het op een gegeven moment wel een beetje zat. Het was ook echt wel leuk en gezellig, maar dat zag je helemaal niet terug. Toen heb ik de producent gebeld en er iets van gezegd. Ik kreeg haatmails waar zulke nare dingen in stonden, dat ik niet anders kon dan er iets van zeggen. Een vriend van mij in de televisiewereld stelde me toen gerust: 'Ze zetten je zo neer om later de antiheld te zijn.' Dat heeft me wel gerustgesteld, maar ik vond het wel heftig."

"De enorme hoeveelheid haatmail heeft ons als groep alleen maar dichter bij elkaar gebracht. Ik woon in het buitenland en kreeg er daarnaast weinig van mee, maar andere deelnemers werden op straat aangesproken. Dat schept een band. Grappig dat dat daar dan uit voort kan komen."

Wie vind je het sterkst overkomen?

"Eva Cleven en Hugo hebben één groot voordeel: zij hebben de laatste dagen flink kunnen aansterken op finalisteneiland. Zij hadden voldoende eten, konden goed slapen en hebben weinig meegekregen van het gedoe bij ons. Dat helpt je, dus ik denk dat het uiteindelijk tussen hen zal gaan."