Voor de tweede keer mag Ellie Lust in het buitenland op patrouille, in een nieuw seizoen van Ellie op Patrouille. Als het aan haar ligt, gaat ze daar nog wel even mee door: "Ik geniet enorm van mijn nieuwe werkleven."

In LINDA vertelde Lust begin dit jaar dat ze een terugkeer bij de politie niet uitsluit. "Dat is een beetje uit zijn verband getrokken", nuanceert ze in gesprek met NU.nl.

"Ik sluit niks uit in het leven. Zo zit ik als mens in elkaar. Maar ik heb bewust gekozen voor mijn televisiecarrière en daar geniet ik enorm van. Op korte termijn zie ik mezelf niet terugkeren bij de politie."

Met politiecollega's heeft Lust nog voldoende contact. "Ik heb een vaste groep mensen die ik regelmatig spreek of met wie ik een hapje ga eten. Het politiewerk zit zo in mij. Ik heb 31 politiejaren in mijn rugzak zitten, die reizen altijd met me mee. Ik kijk altijd met extra blauwe ogen naar mijn omgeving, dat is onveranderd. Daarom is het ook zo fijn om politiewerk te kunnen doen in Ellie op Patrouille."

'Ik liep met een zwaargewonde man te sjouwen'

De voormalig politieagent en- woordvoerder is voor de vervolgreeks van de AVROTROS-serie onder meer geweest in het Zuid-Amerikaanse El Savador. "Dat land behoort tot de gevaarlijksten ter wereld, elke dag komen daar zeker twintig mensen door vuurwapengeweld om het leven. Dagelijks h`è,", vertelt Lust.

"Ik heb er een neergeschoten, zwaargewonde man moeten versjouwen. Dat is heftig, maar het hoort bij politiewerk. Je weet nooit waar je over een uur mee bezig bent."

Een heel ander soort reis maakte Lust naar het Canadese Churchill. Dat dorpje ligt op de ijsberenroute, waar de ijsberen van het zuiden naar het noorden naar hun winterverblijfplaats trekken. "De achthonderd mensen die daar wonen moeten gedurende de trek worden beschermd tegen de ijsberen, en het is de taak van de politie om te zorgen dat de dieren de mensen in het dorp niet verrassen. Verjagen dus. Overigens wordt dat gedaan met groot respect voor de dieren."

'Ik heb een universeel, blauw politiehart'

Lust loopt voor haar programma korte tijd mee met een buitenlands en daarom voor haar onbekend politieteam. Toch voelt ze zich altijd snel thuis.

"Ja, meteen. Soms is er een taalbarrière, maar dat geeft niet. Ik heb het altijd over mijn universele, blauwe politiehart. Wat elke politieman of vrouw herkent is dat je waar dan ook ter wereld, op je eigen kleine postzegeltje, iets probeert te doen voor de veiligheid en de zorg voor mensen. Dat voel je van elkaar. Het is ook heerlijk om het met buitenlandse collega's over het politievak te hebben. Als collega hè, ik ben daar niet als journalist. Ik zeg altijd: you have one extra on the team."