Regisseur Oeke Hoogendijk ziet de Zilveren Nipkowschijf die ze won voor Het Nieuwe Rijksmuseum, als een opsteker voor alle documentairemakers.

"En ook voor het aanzien van kwaliteitsdocumentaires", zegt de winnares tegen NU.nl.

Na het winnen van de Nipkowschijf, de prijs voor het beste televisieprogramma, liet Hoogendijk in haar dankwoord weten dolgelukkig te zijn met de prijs.

Daarnaast ziet ze het als een 'staand applaus' voor de Nederlandse kwaliteitsdocumentaire in het algemeen. "Laat nou net die grootse traditie van filmmaker ten onder gaan door het besluit tot opheffing van het Mediafonds en de giga-bezuinigingen op de publieke omroep."

Hoogendijk vindt het heel dramatisch dat er vanuit Den Haag "met een slagersmes door cultuur wordt gehakt. Dat betekent dat het mis zal gaan met prachtige tv-programma's en documentaires. En ook is het een groot probleem dat het Mediafonds wordt opgeheven. Door de toekenning van de Nipkowschijf hoop ik dat ze in Den Haag nog eens goed gaan nadenken."

Kijkcijferkanonnen

Het Nieuwe Rijksmuseum heeft gewonnen van twee dramaseries: Volgens Robert en Moeder, ik wil bij de Revue. "Die dramaseries zijn echt kijkcijferkanonnen en dat zijn documentaires over het algemeen niet", zegt Hoogendijk.

In de vierdelige serie, waarvan deel 1 in 2009 op de televisie te zien was, kon de kijker zien hoe de verbouwing van het Rijksmuseum verliep. Hoogendijk mocht er vanaf het begin in 2003 bij zijn. Het vierde deel van de documentaire was in april te zien.

Fietstunneltjes

De jury van de Nipkowschijf, bestaande uit tv-recensenten, vindt dat de documentaire een helse obductie van bureaucratisch Nederland laat zien, "waar fietstunneltjes, stadsdeelraden en duiven een miljoenen vergende operatie dwarsboomden. Een slopend gevecht tegen, in de woorden van directeur Wim Pijbes, 'het hatsekidee van de Amsterdamse tofheid'", aldus het juryrapport.

"Het doel was zeker om meer dan een documentaire te maken over de verbouwing zelf", legt Hoogendijk uit. "Het was echt bedoeld als een film waarin wordt verteld hoe in Nederland besluiten worden genomen. En tegelijk wilde ik over kunst vertellen. Ik heb het gevoel dat beide onderwerpen goed gelukt zijn."

Natte oogjes

De Volkskrant schreef gekscherend over het vierde en laatste deel van de documentaire: "Het is maar goed dat het museum een dag eerder officieel opent. Je zou er alsnog aan gaan twijfelen."

Gelukkig was de directeur van Het Rijksmuseum, Wim Pijbes, volgens Hoogendijk tevreden met de uitzending. "Ik werd opgebeld door Pijbes. Hij zei dat hij met natte oogjes in de huiskamer zat. Hij was er heel blij mee."